Featured

Een dubbel gevoel…

Wanneer mag iemand een hond aaien en waar mag je dan aaien? Ik word altijd blij van kinderen die geleerd hebben dit netjes te vragen voor ze op een hond duiken. ,,Want zeg nou zelf, je wilt toch ook niet zomaar door een wildvreemde “geaaid” worden?” Leg ik altijd uit tijdens mijn werk met kinderen. Zelf maak ik het dagelijks mee, mensen komen zomaar aaien. Voor mijn werk is het belangrijk dat mijn honden de mensen positief blijven zien. Daarom een extra bescherming op het tuigje van Camille die duidelijk wat meer moeite heeft met ongevraagde aanrakingen. Of het helpt?

Sinds kort heb ik voor Camille tekst op haar tuigje gedaan. “Niet aaien, Niet afleiden”.

Nee Camille is geen hulphond of blindengeleidehond. Maar ze vindt het, net als de meeste honden, niet zo leuk om zomaar uit het niets geaaid te worden. Ik snap het wel. Wie wil nou niet die prachtige  bruine krullen aanraken en voelen. Het liefst op de kop. Ik zie het altijd al aankomen. Mensen zien haar in de verte al en zeggen tegen hun gezelschap; “kijk nou wat een prachtige hond!” Wat een mooie kleur! Ze blijven naar Camille staren. Camille staart onzeker terug. Ik probeer ondertussen de aandacht van Camille te krijgen en ga daarom even stil staan. Daar is ze weer, de aandacht op mij en daarom beloon ik haar met mijn stem en een brokje. De mensen kijken nog steeds en roepen nog eens hoe mooi ze is. Ze komen steeds dichter bij en Camille blijft mij keurig aankijken. Nu zijn ze nog een paar passen van ons verwijderd. Camille wordt onrustig en kijkt om en weer terug naar mij. Terwijl de vrouw naar Camille blijft kijken stopt ze bij Camille: “Mag ik vragen welk ras dit is?” En ondertussen gaat haar hand richting de kop van Camille. Camille richt haar kop naar de hand en probeert deze te ontwijken. Ze tongelt een paar keer gespannen en kijkt vervolgens weg. Maar de de vrouw ziet het niet. En weer ondergaat Camille die hand op haar kop, door een wildvreemde, zonder toestemming. Zodra ze kan loopt Camille weg van haar. De vrouw probeert nog achter haar aan te lopen om toch nog even aan te raken: ,,wat is ze lekker zacht hé?” Roept ze. Terwijl Camille gaat staan snuffelen aan een graspolletje.

Soms loopt Camille naar de mensen toe, mensen begroeten haar dan vrolijk zonder meteen te aaien, maar te laten snuffelen. Ze vindt het dan heel gezellig om even te knuffelen. Geen probleem. Vaak zijn dat kinderen die ze gezellig vindt. Maar die ongevraagde hand die richting haar kop gaat, daar wordt ze onzeker van.

We lopen door. In de verte komt een familie aan met twee kinderen. Ze staren naar Camille. Eén van de meisjes zoekt, terwijl ze Camille aan blijft kijken de steun bij haar moeder. Angstvallig kruipt ze tegen haar moeder aan. Ik probeer de aandacht van Camille te vragen zodat zij rustig langs kunnen lopen. Dat gaat nu een stuk moeilijker. Camille staart terug naar de familie en loopt richting de kinderen. Ik ga stil staan en blijf proberen de aandacht te krijgen. Dan heb ik contact met Camille en beloon haar weer met mijn stem en een paar brokjes. Dit was wel heel knap. Kan me voorstellen dat ze die mensen nu in de gaten wilde houden.

De mensen lopen door en ook wij gaan weer verder.

Nog twee vrouwen lopen in tegengestelde richting dan wij. Ze zijn druk in gesprek en kijken even naar de honden terwijl ze druk verder praten. De vrouw doet iets voor met haar arm en maakt een beweging naar voren. “Kijk uit hoor!”,, Die hond denkt anders dat je een snoepje hebt” zegt de vrouw ernaast. Camille ziet het en gaat nieuwsgierig kijken. Ze snuffelt aan de vrouw en kwispelt rustig. “Oh zei de vrouw tegen Camille, die gestopt was met vertellen, ik heb geen snoepje. Ze begon Camille te aaien. Camille vindt het goed en gaat even tegen de vrouw aanstaan.

Hey!  Zei die andere vrouw: ,,Er staat niet aaien, niet afleiden!”

,,Oh sorry, dat had ik niet gezien.” En meteen werd het aaien gestopt. ,,Het geeft niet,” zei ik: ,,Ze ging zelf op u af en vond het goed.”Niet aaien, niet afleiden is omdat ze vaak uit het niets wordt geaaid, daar schrikt ze van.”

De vrouw begon haar meteen weer te aaien. Toen ze op keek zag ik dat de vrouw tranen in haar ogen had. “Ik had het zo nodig,” zei ze: ,,ik denk dat ze dat aanvoelde.” Ze bedankt Camille, dat ze haar mocht aaien en loopt vervolgens verder met haar gezelschap. Terwijl ik de vrouw haar verhaal weer hoor oppakken, lopen wij naar de auto.

http://www.Chicahondenschool.nl

http://www.chicatherapiehonden.nl

Featured

Drie keer is scheepsrecht, Camille

We zijn inmiddels alweer een paar jaar verder. Terwijl ik met de opleiding tot kynologisch instructeur bezig ben hak ik ook de knoop door. Er kwam een nieuwe pup. In de toekomst wil ik een eigen bedrijf beginnen in samenwerking met mijn honden. Waarin ik workshops en speurtochten aanbiedt aan kinderen met als doel hen in te lichten over honden op een leuke leerzame en gezonde manier.

We zijn inmiddels alweer een paar jaar verder. Terwijl ik met de opleiding tot kynologisch instructeur bezig ben hak ik ook de knoop door. Er komt weer een pup. In de toekomst wil ik met mijn honden een eigen bedrijf beginnen; ik wil workshops en speurtochten aanbieden voor kinderen. Doel is hen, op een leuke, leerzame en gezonde manier, de voorlichting geven over honden.

Dat is een hele zoektocht. Ik wil me goed voorbereiden.Welk ras past bij mij? Welk ras past bij het werk? Hoe vind ik een goede fokker? Wat is een goede grootte? Ik kom uit bij verschillende rassen zoals de Kooiker, Duck Toller Retriever, Labrador, Vizsla, of toch een onbekend ras? Of een Labradoodle? Er is ook zoveel keus. Ik wil een grotere hond dan Chico en dat ze niet verharen spreekt me ook erg aan.  Velen vallen voor mij uiteindelijk af vanwege karakter (wat niet eens altijd iets zegt). Ik kom uit bij de waterhonden: vanwege karakter en grootte van de honden kies ik voor de Barbet. Zelf heb ik er nog nooit van gehoord dus begin ik alle informatie over het ras te zoeken. Ik heb zin om die uitdaging aan te gaan. Een grotere hond, een tweede hond, en voor het eerst op zoek naar een rasvereniging.

Een Barbet, is,  een tamelijk  onbekend ras en om een pup te krijgen moet ik wel even op de wachtlijst. Dat vind ik niet erg, ik heb geen haast. Kleur maakt mij ook niet uit, wel wil ik graag een teef omdat mij dat beter lijkt voor Chico. Het karakter is voor mij veel belangrijker. Oké, stap 1 is gezet, nu op zoek naar een goede fokker; bestaat dit ras wel in Nederland? Ik weet nu welk ras en ik weet wat ik uiteindelijk wilde met de hond. De kennismaking met verschillende fokkers kan beginnen.

Bij alle fokkers word ik hartelijk ontvangen en heb ik een goed gevoel. Ze komen open over en omdat de wachtlijsten best lang zijn raden ze allemaal aan om bij verschillende fokkers in te schrijven voor de wachtlijst. Dat doe ik dan ook. De honden bij de fokkers zijn ook geweldig. Lief, aanhankelijk en rustig in huis. Bij één van de fokkers kan ik ze ook tijdens een wandeling leren kennen, daar ben ik blij om. Een hond in huis is toch anders dan buiten. Ik geniet ervan en ben steeds meer overtuigd van het ras. Eerlijk is eerlijk, ik moet wel wennen aan het uiterlijk, en dat is nou niet meteen hetgeen ik op val. Maar als het karakter maar goed is. “Ik hou de hond gewoon kort qua vacht” is mijn gedachte.

Ik bereid me voor op een hoop vragen aan de fokkers. Ik wil bijvoorbeeld weten of het honden zijn die graag werken en in de buurt van de begeleider blijven, of dat ze zelfstandig zijn. Ik wil weten hoe de socialisatie van de pups gaat en met hoeveel weken ze naar hun nieuwe huis mogen. Of ze binnen opgroeien en kennis maken met allerlei mensen, geluiden en andere prikkels. Of ze al kennis maken met borstelen en een bench. Ik zie dat de gezondheidsonderzoeken goed zijn,dat is mooi. En ook erg interessant om te zien of de voorouders ook gezond waren en hoe de vader is.

Het lange wachten is begonnen en ik kan niet meer stoppen met kijken naar Barbet pups en informatie over de Barbet via internet.

Maar toen kwam het grote nieuws ergens in Augustus 2014. De moederhond is drachtig. (Alsof je zelf zwanger bent, hihi). Wat spannend, want het is nog niet zeker of daar ook een pup voor mij bij zit. Van een andere fokker waar ik ingeschreven sta, hoor ik dat de moeder niet drachtig is. Dat kan dus ook gebeuren…

En dan is het 24 oktober en kwam het verlossende nieuws! 11 pups zijn er geboren. Allemaal bruin, 6 reutjes en 5 teefjes. Én er was ook een teef voor mij!! Ik kan niet uitleggen hoe blij ik ben met het nieuws. Een tweede hond is in aantocht! Nog een top hond samen met Chico. De voorbereidingen beginnen, naam bedenken, inkopen doen en op zoek naar een goede hondenschool. Een bench aangepast aaneen grotere hond, nieuw speelgoed, en alvast op zoek naar een goede dierenverzekering. Elke dag kijk ik of er nieuws is en hoop ik op nieuwe foto’s. Welke van die kleine krullenbollen zou van mij worden?

Met 3 weken mocht ik komen kijken. Ik voel blijdschap, zenuwen, opwinding. En tegelijk bedenk ik waar ik allemaal op wil letten tijdens het bezoek. Een vriendin gaat mee kennismaken. Bij aankomst worden we hartelijk ontvangen en zien een enorme kist met 11 prachtige pups.

Ik zou dit keer alleen kennis gaan maken met de pups, welke bij mij komt wonen is nog niet te zeggen. Ik maak kennis met de 5 teefjes. Wat klein, ze hebben net de oogjes open en kunnen, nog wat onhandig, een paar stapjes maken. Eén voor één liggen ze op schoot en vallen in slaap. Ze ruiken heerlijk naar pup en zien er prachtig uit. Ik zou op dit moment ook niet kunnen kiezen welke pup bij mij zou passen. Dat kan ook niet in een uur. Sommigen hebben een witte vlek op de borst, anderen zijn geheel bruin. Natuurlijk wil ik ook foto’s maken, maar de bruine kleur en de beweeglijke pups maken dat erg lastig. Ook de moeder ziet er goed uit en er zijn nog twee andere honden aanwezig.

Na een uur rijden we terug naar huis en kan ik nu al verheugen op het volgende bezoek als ze 6 weken zijn. En oooooh wat duren die 3 weken lang.

3 weken zijn voorbij. Een spannend moment, want nu zal duidelijk zijn welke pup bij mij zou komen wonen. Bij binnenkomst zie ik 11 prachtige bruine krullenbollen door elkaar en ik zie werkelijk geen verschil. Het krioelde pups. Weer werd ik hartelijk ontvangen, en krijg ik een prachtige pup in mijn armen. “Dit wordt de jouwe”, hoorde ik zeggen. Een beetje verbaasd en onwennig sta ik daar met een prachtige pup!  Het was een schatje, en de pup leek al net zo verbaasd als ik in mijn armen. Ik kan niet geloven dat deze, nu al zo’n grote pup, over twee weken met mij mee gaat.  Ik wil weten waarom zij denken dat deze pup bij het werk zou passen dat ik wil gaan doen met haar. Het is een ondernemende pup, lekker ondeugend is het antwoord.

Ik vraag aan de fokkers of ik de pups even vrij in de tuin mag zien. Dat is geen probleem. De pups worden met z’n allen in een grote bench op wielen gedaan en naar buiten gereden. Buiten wordt het deurtje geopend en 11 bruine pups rennen vrolijk de bench uit. Ik herken mijn pup, die Camille zou heten, allang niet meer tussen de spelende, krioelende, stoeiende en levendige hondjes. Het is een mooi gezicht, dat wel. Totdat de pups de moeder opzoeken om met zijn allen aan haar tepels te hangen. Ongelooflijk gezicht. Weer probeer ik wat foto’s te maken, om thuis nog veel naar haar te kunnen kijken. Die laatste weken zouden een eeuw duren dat wist ik nu al.

De laatste voorbereidingen worden getroffen. Eten, genoeg kauwbotten, speelgoed, etensbakken en definitieve keuze van een hondenschool. Ik kan 2 dagen na haar aankomst instromen. Helemaal goed. Een paar dagen voor Kerst haal ik haar op. Weer die opwinding, spanning en vreugde. Nu is het echt zover en de angst en twijfel komen ook ineens weer op. Weer de zelfde vragen als bij Chico. Kan ik dit wel? Doe ik hier goed aan? Zal ze een goede therapiehond zijn? Ik wist het niet.

Gelukkig kan ik al vroeg ophalen. Chico bleef even bij een oppas in Putten en mijn tante kan gelukkig mee ophalen. We worden weer gezellig ontvangen en ook Camille liep al, apart van de rest, rond in huis. Wat een enorme pup was ze al! Niet te geloven wat ze is gegroeid in een paar weken. Heel iets anders dan een klein bolletje wol dat Chico was. Alle pups zien er prachtig uit. Voor mij is Camille al meteen de mooiste. Het is even onwennig, enerzijds is ze na het tekenen van het contract van mij, maar ze is nog bij de fokkers in huis. Die omschakeling van de verantwoordelijkheid voor die jonge pup is even wennen. Maar het moment is daar, ze mag weg uit haar vertrouwde omgeving, op weg naar nieuwe avonturen. We krijgen nog een knuffelmuisje mee voor haar, wat pensstaafjes en eten voor de eerste dagen. En natuurlijk haar paspoort. Camille is dan al ingeënt, gechipt en ontwormt.

In Putten bij mijn tante thuis maakt Chico kennis met zijn zus. Hij moet erg wennen aan haar aanwezigheid, maar heeft dan nog niet door dat ze voorgoed bij ons blijft wonen. Ze is dan ook niet erg makkelijk en moet hem regelmatig hebben met haar puppyfratsen. Ze is dan ook meteen veel groter dan hij, dus is het voor hem moeilijk opboksen tegen haar, waarbij ik regelmatig in moet grijpen.

Terwijl Camille kennismaakt met de omgeving in Putten ga ik zitten op de grond. Ze werd moe, die kleine meid. Ze zoekt mij op en valt bij mij op schoot in slaap. Ik wist dat de band met deze pup nog moest groeien. Maar ik hield nu al van die kleine, ondeugende draak.

Het is óók erg wennen, Camille vraagt veel aandacht, logisch, ze moet alles nog leren. Maar ondertussen moet ik Chico vooral niet vergeten. Ik voel mij dan ook regelmatig schuldig  naar Chico. Camille blijkt geen seconde alleen te kunnen zijn. Dus even apart naar buiten is dan ook geen optie. Als ik even naar de gang ga schreeuwt ze alles in paniek bij elkaar, en springt bijna dwars door de deur. De eerste weken slaap ik naast haar op de bank. Zij in de bench. Ze heeft ook veel diarree, spanning? Ook heeft ze regelmatig allemaal bulten op haar buikje. De eerste maanden zijn dan ook erg zwaar, maar ik voel me rijk met mijn twee honden. Camille leert ontzettend snel en doet het goed op de hondenschool. Al vroeg laat ik haar korte momenten kennismaken met ouderen, kinderen en de basis commando’s leert ze ook snel.In het begin zijn de gordijnen, boeken en tijdschriften erg leuk. Al gauw leert ze waar ze wel mee mag spelen.

Ze moet best wennen aan de drukte van Den Haag. Ze is wat wantrouwend naar mensen die ineens langs lopen. Het zijn dan ook veel indrukken voor zo’n jonge pup. Trams, auto’s, vrachtwagens, bussen, fietsers, geluiden. Het is niet niks om van een rustige omgeving, te verhuizen naar de grote stad.

Voor de derde keer heb ik een pup in huis. En alle 3 op een totaal andere manier.  Chico komt ook van een goede fokker. Geen officiële fokker, waardoor ik niks weet van zijn voorouders. De moeder was er wel, en hij groeide in een liefdevol huis op. Chico is een top hondje waar ik nooit spijt van heb gehad.

Het is fijn om te weten dat Camille papieren heeft, en mijn persoonlijke keuze zou nu sneller gaan naar een officiële fokker, met kennis over genetica, maar ook over honden. Hoe zij zich ontwikkelen, de fases en hoe zij leren.

Voor mij geldt: Een dag geen hond is een dag niet geleefd. 🙂

 

Featured

3 keer is scheepsrecht. (deel 2)

Het is makkelijk oordelen wanneer we mensen met hun hond bezig zien. Maar misschien ontbreekt hem gewoon de kennis?

Graag vertel ik over mijn avonturen in de hondenwereld en hoop hiermee mensen op ideeën te brengen. Mensen uit te leggen waarom ik op een bepaalde manier te werk ga en hoe de wereld voor mij open ging na de opleiding tot kynoligisch instructeur bij Dogvision. Ik ben ervan overtuigd dat we nooit uitgeleerd raken, zeker ook niet op het gebied van honden.

Het is niet zo simpel om te veranderen, makkelijk is het om bij je oude kennis te blijven. Maar moet je niet altijd blijven leren als je een dier neemt? Je inlezen? Dingen veranderen, er is steeds meer kennis. Wie weet waar we over 20 jaar staan met de kennis.

In Brazilië had ik mijn eerste hond. Trovão. Zijn moeder, Lua, wat maan betekend in het Portugees, woonde wel bij mensen thuis, maar zwierf vooral op straat, zo gaat dat in Brazilië. Mensen zijn gek op hun hond, en ook echt wel even verdrietig als deze dood gaat, maar het is toch niet te vergelijken met hoe ik, en velen met mij hier in Nederland, met honden omgaan.

Ik besloot dat ik een pupje wilde uit het nest van deze zwarte teef die ons ooit achterna liep op straat en niet meer weg ging. Ze kreeg om de zoveel tijd een stuk of 6 pupjes. Als ze oud genoeg waren konden mensen de pups gratis op komen halen. Castreren van teefjes of reutjes bestaat niet in dit plaatsje in het noorden van Brazilië. Dus dat fokt vanzelf en er is weinig aan te doen. Zelfs als je je best doet om je loopse teef in huis te houden, vinden honden altijd wel een manier uit om toch bij elkaar te komen. Al is het dwars door een hek.

Het is soms schrijnend om de honden op straat te zien. De één ziet er slechter uit dan de ander. Soms kaal van de schurft. Anderen schuifelend over straat omdat de achterpoten gebroken zijn. Honden die zo mager zijn dat je je afvraagt hoe deze nog kan leven? Je went eraan. Het hoort bij het straat beeld. En wat kun je doen? Het zijn zoveel honden, zoveel katten? Je kunt ze niet redden, en ook de gemeente doet er niets aan. En hoewel de honden niet altijd even leuk behandeld worden, zijn er ook mensen die de honden wat extra’s toegooien. Restjes vlees en botten of wat dan ook. Wanneer een teefje loops is, verzamelen zich allerlei reuen van ver om achter haar aan te gaan. De teef heeft geen rust en de reuen maken ruzie met elkaar. Ook de honden met schurft doen gezellig mee, waardoor de schurft zich lekker kan verspreiden. Regelmatig kom je twee honden tegen die vast aan elkaar zitten. En dan hoop je maar dat mensen ze met rust laten, en niet uit elkaar proberen te halen. Maar meestal kunnen ze rustig hun gang gaan en lopen mensen er omheen.

De pups van Lua groeiden buiten op, in een hok op palen die men voor de pups had gemaakt. De palen waren nuttig, omdat in de regentijd de hele tuin onder water liep. Ze kregen restjes eten en enig contact met mensen was er wel, maar enige vorm van socialisatie door met ze te spelen, speeltjes aan te bieden was er niet. Dat ging vanzelf. Zodra de pups oud genoeg waren, sprongen ze zelf uit de hokken en scharrelden door de tuin. De tuin, was een modderige bende met veel troep wat niet perse veilig was. Sterke pups bleven leven. Minder sterke pups gingen dood en werden begraven. De teef kreeg wel extra eten en op hun manier zorgden ze echt wel goed voor de honden. Als de pups oud genoeg waren trok de teef erop uit en wandelde een rondje buiten zodra ze de kans had te vluchten. Na een tijdje kwam ze terug voor de pups.

Mensen begrijpen maar weinig van honden en ook ik had er weinig verstand van. Als de teef de grens aangaf bij de pups, dan werd de teef gestraft, want het was zielig voor de pups. Hoe kon ze dat nou doen? Ook snapte men niet dat ze de pups op een bepaalde leeftijd niet gewoon lieten drinken, of uren weg bleef. Wat een slechte moeder was het toch! Maar verder bemoeide men er zich weinig mee.  

Toen was het zover: ik koos een hondje uit, de enige bruine uit het nest. Ik had geen idee waar ik op moest letten en ging af op de kleur. (dat weet ik nu wel beter). Ik wilde alleen een reu, Want een teef betekent ook dat je steeds puppy’s hebt.  (Een loopse teef in Cametá uitlaten is verre van grappig. Je krijgt minstens twintig reutjes achter je aan en dat is niet echt rustig wandelen.) Hij zou Trovão heten, wat donder betekent  in het Portugees (Braziliaans). Het was een klein wollig beestje en lekker vrolijk huppelde hij door het huis. Een paar weken later kreeg ik van mijn moeder een boek van Martin Gaus, wat later al heel achterhaald bleek. Met de laatste informatie die ik had van Nederland over honden en hoe Martin Gaus de honden opvoedde, wist ik er verder weinig van. (internet was er toen nog nauwelijks in Cametá). Wat was ik dus blij met het boek, en met veel plezier las ik het en paste ik de oefeningen toe. Gelukkig was de beschrijving vooral positief en met belonen, maar het ging ook nog erg over dominantie en uitkijken dat de hond niet de baas werd.

Op een gegeven moment hoorde ik dat er een dierenarts in de stad was. En omdat hij toch wel kale plekken kreeg besloot ik eens bij hem langs te gaan. Trovão bleek puppy schurft te hebben. Daar kreeg hij iets tegen (echt geen idee wat), wormen, vlooien, teken en ook kon ik hem inenten. Misschien wel de enige hond in Cametá met een enting. Vele honden gaan dood aan Parvo of andere hondenziektes.

Na het wormenmiddel poepte Trovão werkelijk een macaroni drol aan wormen! Vreselijk! Dat zo’n klein beestje zoveel wormen kon hebben. Dit ging een paar dagen door. Zijn vacht werd weer mooi en ook was hij teek en vlooien vrij. Het was een vrolijk hondje, at en dronk goed en de hele dag liep ik met emmers en lappen achter hem aan om de plasjes en poepjes op te ruimen. Mijn hemel hoe kreeg ik die hond ooit zinnelijk?!

Na een paar weken was ik bek en bek af. Ik wilde alles perfect volgens het boekje doen en mensen laten zien wat je allemaal kon met een hond. Ik was de enige in Cametá die met een hond aan de lijn liep. In het boek stond, als de hond buiten zijn behoefte heeft gedaan in plaats van binnen, om dan vooral heel uitbundig blij te reageren. Je zult begrijpen dat ik daar wel enige moeite mee had.

Je moet je voorstellen dat het in Brazilië altijd warm is en dat mensen op straat leven als het ware. Ze zagen mij al staan. Blij om een plasje. Nee daar schaamde ik mij teveel voor.

Al snel kende iedereen op straat Trovão. Doordat hij aan de lijn liep was het vrij opvallend voor mensen en zo werd hij steeds vaker door mensen begroet.

In het boekje van Martin Gaus stond een schema van wanneer je eten moest geven en hoe vaak met dat schema de hond dan een plasje moest doen. Ik hield me er perfect aan, maar oh wat was ik moe. Trovão leerde snel, maar zindelijk worden heeft maanden geduurd. Hij was erg bijterig en in zijn enthousiasme beet hij zelfs eens in mijn neus wat voor een behoorlijke bloedbad zorgde.

En dan, de socialisatie met andere honden. Hoe moest ik dat doen met al die zieke honden? Ik was doodsbang dat mijn hond ook schurft zou krijgen en er net zo ziek uit zou zien als al die straat honden. Er waren vrienden die wel een hond hadden en daar nam ik hem dan regelmatig naar toe. Ze werden bevriend, maar verder liet ik hem vooral niet teveel met andere honden omgaan. Hij zag ze wel en kwam ze tegen op straat, maar zieke honden liet ik niet in de buurt komen. Het gaf best veel stress, want een rondje wandelen was niet makkelijk.  

In het boek stonden ook de basisoefeningen, en hoe ik deze aan moest leren. Om de zit aan te leren moest ik tegen zijn snuitje aanduwen en zodra hij zat enthousiast reageren. En dat deed ik. Het was wel wat lastig, maar het lukte. (Later bleek dat ik verkeerd gelezen had en dat ik op zijn stuitje moest duwen.) Al met al, beiden doe ik niet meer nu ik beter weet.

Maar wat was ik trots, toen ik merkte dat Trovão de oefeningen begon te snappen. Zit, af, blijf. Geweldig! En dat door middel van een boek!

16651439_954224278047716_1822069170_o
Trovão net 8 weken. Hier nog met wormen, schurft, teken en vlooien. Maar ooooh zo’n dotje!
16558965_954224331381044_142029065_n
Lua de moeder van Trovão. In de tuin. Niet bepaald netjes of schoon… (Cametá Pará, Brazilië).
16667733_954224288047715_1007635448_o
Trovão, de eerste dagen bij mij, huppelde vrolijk rond.

 

16558532_954224338047710_622048919_n
Blij ei lekker aan het puberen.
16593397_954224371381040_1010933368_o
Trovão was hier doodziek geweest en was op deze foto redelijk aan het herstellen. Wat een paniek wanneer hij ziek was.
16652542_954224264714384_739091866_n
We kochten een mooie pet voor hem tegen de zon, hihi.
16652673_954224281381049_1670609413_n
Wat een sjieke hond, mocht regelmatig mee naar de binnenlanden. Een paradijs natuurlijk.
16668015_954224294714381_370851494_o
Weer een paniek moment. Trovão was hier net weer beter. Hij was zo ziek! Overgeven, diarree, oh wat een ellende! Hij was vreselijk uitgedroogd.
16684517_954224274714383_472622074_n
Geen idee meer hoe oud Trovão hier was. Steeds meer mensen leerden hem kennen in Cametá.

trovao-7

trovao-002
Lekker zwemmen in de rivier. Prachtig vond Trovão dat.
trovao-doente
Allemaal kale plekken van de schurft.
trovao-doente-2
Het was niet te voorkomen in Brazilië had Trovão regelmatig schurft. Oh wat was ik dan in paniek. Gelukkig kwam hij er ook weer vanaf.
dsc01995
Trovão kijkt over de rivier “Tocantins” waar we regelmatig zwemmen.

 

dsc00638
Tijdens een wandeling samen met de halfbroer van Trovão, Tigrão. En tevens grote vrienden.

 

Featured

3 keer is scheepsrecht? (Deel 1)

De hondenwereld blijft veranderen. 17 jaar geleden ging de hondenwereld voor mij open.

Met volle moed voedde en trainde ik een straat puppy op. En nu? Nu zou ik willen dat ik het over mocht doen.

Maar van fouten leer je, en van informatie halen ook. Maar wat is voor mij goede informatie, waar geloof ik nu in? Wat is een goede band? En waar loop ik tegenaan in mijn trainingen en opvoeding met mijn honden? Is dat herkenbaar? Bestaan er perfecte honden?

 

Mijn naam is Carine Krommendijk en woon op dit moment in Den Haag met mijn twee honden Chico (Shih Tzu) en Camille (Barbet).

 

Na jarenlang in Brazilië te hebben gewoond besloot ik nu alweer 8 jaar geleden dat het tijd was om terug te keren naar Nederland. Nooit durven dromen dat ik een enorme switch zou maken in mijn carrière. Van pedagogisch medewerker en een vaste baan, besloot ik na een burn-out een eigen bedrijf te starten. En wel, met honden!

Voor ik zover was, heb ik heel veel geleerd over honden. Ben ik al heel wat veranderd in methodes en omgang met honden. Het enige dat niet verandert  is mijn grote liefde, passie en bewondering voor deze dieren.

Met alles wat ik geleerd heb vind ik het nu soms moeilijk om bepaalde situaties te zien bij begeleiders en honden. Hebben ze zich ooit ingelezen over honden? Waarom ze bepaald gedrag vertonen? Hoe belangrijk is het dat mensen zich verdiepen in een dier voordat men ze aanschaft? En wat is nou de goede informatie? Want de methodes zijn nogal eens verschillend. De één werkt met straf de ander met belonen en brokjes. En wat is nou eigenlijk beter?

Daarom heb ik het besluit genomen een BLOG te beginnen over mijn ervaringen en leerproces over honden. Het is soms best verwarrend en iedereen heeft een mening. Als je probeert je hond positief op te voeden, zie je mensen kijken: ‘tjonge die mag haar hond wel eens harder aanpakken met dat gedrag”.

De hondenwereld: het is interessant, leuk, leerzaam en soms ook wel een tikkeltje hard.

 

 

Kind-Hond cursus

Heb je een hond in huis en vind je het belangrijk dat ook jouw zoon of dochter er mee om leren gaan? Dan kun je hen opgeven voor kind-hond cursus. Tijdens de cursus leren wij de kinderen wat wel en niet kan bij een hond, hoe zij veilig met hun vierpotige vriend om kunnen gaan om zo bijtincidenten te voorkomen. Jaarlijks zijn er heel wat bijtincidenten in Nederland. En de meeste bijtincidenten gebeuren vaak bij een eigen hond. Helaas is het vaak omdat mensen de hond niet hebben leren “lezen”. Honden geven meerdere signalen af om aan te geven dat zij iets niet prettig vinden, of spannend. Negeer je dat? Dan kan dat uiteindelijk escaleren.
In de les behandelen we een stukje theorie, maar kinderen leren ook wat trucjes met de hond, basisoefeningen en spelletjes die geschikt zijn voor kinderen.
Is je hond 1 jaar of ouder en is je zoon of dochter 7 jaar of ouder? Dan mogen zij meedoen met de kind-hond cursus op woensdag einde van de middag.
Kind-Hond cursus is voor maximaal 4 kinderen in een groep.
Voor de kosten kun je terecht op mijn pagina.

https://www.chicahondenschool.nl/agenda

 

Tips! Honden bij warm weer.

Honden bij warm weer.
Een badje in de schaduw met speeltjes om lekker af te koelen.

Warm weer, veel mensen zijn er dol op. Iedereen wil naar buiten en als het even kan mag de hond gezellig mee.
Maar let op! Een hond raakt snel oververhit. Vanaf 19 á 20 graden is het niet verstandig om te fietsen met je hond naast de fiets. Asfalt is heet, dus de hond rent zijn poten kapot. Daarbij verliest de hond alleen via zijn tong en een klein beetje via de voetzooltjes de warmte. Terwijl wij over ons hele lichaam warmte kunnen verliezen door te zweten. Honden zweten dus niet. Het gevolg is een hond die oververhit raakt, met alle gevolgen van dien.
Laat je hond nooit achter in een auto met warm weer. Ook niet heel even. Een raampje open helpt niet. Iedereen is wel eens in een auto gestapt die een paar uur in de zon heeft gestaan. Het eerste wat je doet is ramen open zetten en de airconditioning op de hoogste stand. Een hond kan geen kant op in de auto. Het zal niet de eerste hond zijn die overlijdt aan oververhitting. En dat is een verschrikkelijke dood.
Laat hem liever thuis met voldoende koud en schoon water in een ruimte waar schaduw is en genoeg frisse lucht. Er is van alles te koop om je hond koel te houden. Zoals koelmatten, halsbanden die verkoelend werken. Een dagje niet wandelen vinden honden met extreem warm weer echt niet erg. Geef in plaats daarvan wat puzzelwerk of een badje of ga vroeg in de ochtend of laat in de avond aan de wandel.

Elk jaar sterven honden weer door oververhitting. Dit laat je jouw hond toch niet overkomen? Geef het door!

Puzzels en hersenkrakers voor je hond:

Tips voor hondenspeeltjes!

De zomer blijft volgens de weerberichten voorlopig aanhouden. Daarom wat tips hoe je je hond kunt vermaken i.p.v. wandelen. Natuurlijk ook geschikt op andere momenten. Bijvoorbeeld op een regenachtige dag, of tussendoor.

Het speeltje dat je op het plaatje ziet is een slang van zeer stevig materiaal. De buik van de slang is open en daar kun je snoepjes in doen met daaroverheen geitenmelk, yoghurt of geitenyoghurt. Vervolgens zet je het een paar uur in de vriezer en je hond kan zich heerlijk even vermaken.

Zo heb je eindeloos veel spel materiaal die je in kunt zetten als puzzel of hersenkraker voor de hond. Hoe duurder het materiaal, hoe beter de kwaliteit. Wel is het belangrijk altijd een oogje in het zeil te houden.

 

 

Contrasten.

 

Nee, ze wordt geen echte hulphond. Maar als instructeur is het goed om te ervaren wat cursisten en mensen met een hulphond ervaren. Waar zij dagelijks tegenaan lopen. Wat de voordelen zijn van een hulphond, maar ook de lastige kanten. En vooral onze bizarre belevenissen tijdens onze trainingen.  

In februari zijn Camille en ik begonnen met een  opleiding. Camille als instructeur hulphond, en ik hoop mensen na de opleiding te kunnen begeleiden met het opleiden van hun eigen hulphond als instructeur. Inmiddels zijn we al weer 5 lessen verder. Wat gaat de tijd toch snel. Een droom komt uit. En wat ben ik trots op mijn meisje, die het allemaal geweldig oppakt. Met ups en downs, want net als ik heeft zij ook periodes dat het minder gaat.

In de eerste les krijgen we ons eigen pasje om in winkel te trainen, want ook dat hoort erbij. Daarnaast mogen we gaan trainen met trekken. Open trekken van lades, deuren en een vest uit trekken.

Best spannend zo’n eerste keer in een winkel trainen. Ik besluit om naar de gamma te gaan en samen beginnen we buiten. Zo kan Camille rustig wennen aan de schuifdeuren die vanzelf open en dicht gaan. Voordat we aankomen bij de Gamma, waar we lopend heen gaan, krijgen we veel aandacht van mensen die liefdevol naar Camille kijken. Sommigen geven commentaar van wat een geweldige  hond ze wel niet is. Camille trekt op dat moment alle kanten uit om te kunnen snuffelen.  Anderen vinden haar speldje in het haar erg schattig en willen haar aaien. Ik geef aan dat ze aan het werk is. Oooh oké, oooh is het een hulphond? Ik merk dat ik het moeilijk vind om mensen aan te spreken. Maar, als ik dat al moeilijk vind, hoe is het dan voor iemand die echt afhankelijk is van zijn of haar hond? Het voelt of ik met een attractie loop terwijl mensen met een brede glimlach Camille aankijken. Camille doet het super. Loopt keurig naast mij en kijkt me regelmatig aan. Haar staart beweegt ontspannen mee.

Dan komen we aan bij de Gamma . We lopen wat rond op de parkeerplaats en staan een tijdje stil. Samen kijken we rond. Camille staat naast mij en ik voel dat ze een beetje gespannen is. Mensen lopen in en uit en terwijl Camille wat rondkijkt, lachen  ze  haar toe. “Ze zijn zo lief hé?” Zegt een medewerker van de Gamma die langsloopt.” En ik denk, ja zeker, maar hoe weet jij dat? Ik lach vriendelijk terug en geef verder geen antwoord.

Na een tijdje besluit ik naar binnen te gaan en in het voorstukje te blijven staan. We staan tussen de schuifdeuren en klapdeuren wat te kijken. Camille vindt de klapdeuren interessant en tegelijk ook spannend. Ze trekt mij er heen om te verkennen. Op dat moment klapt de klapdeur weer dicht. Daar schrikt Camille enorm van en begint te blaffen. Ik probeer haar weer rustig te krijgen en neem wat afstand van de klapdeuren. Maar nu is ineens alles eng, want de schuifdeuren achter ons gaan ook vanzelf open en Camille weet niet meer waar ze kijken moet. Jammer. Ik neem Camille mee naar buiten, die mij er doorheen trekt om snel buiten te zijn.

Buiten kijken we samen naar de schuifdeuren. Op een afstand. Camille ontspant weer en daar beloon ik haar voor. Mensen lopen langs en kijken vol respect naar haar. Wat is het toch een knappe hond! Dan vind ik het voor die dag wel weer genoeg. En samen lopen we weer naar huis. Met al die blikken om ons heen.

Een paar uur later loop ik met Camille buiten. Zonder hesje, want we doen een plasronde. Op een hoek komt van de andere kant een andere hond aan die we niet aan zien komen. Camille schrikt daarvan door een trauma in haar angstfase. Van schrik springt ze al grommend en dreigend op de hond af. Wat ze zichzelf aangeleerd heeft. Vaak helpt dat. Ik kalmeer haar en al gauw ziet ze dat er niks aan de hand is en herstelt weer. De andere eigenaar loopt door en kijkt na een tijdje achterom. “Wat een KUT hond!”

 

 

Frustratie van 3 kanten.

Het is alweer bijna 3 jaar geleden dat Camille, mijn tweede hond erbij kwam. Zelf lang over nagedacht, en zelf besloten. Elke dag geniet ik dan ook met volle teugen van mijn beide schatten.

Met een hond kom je vanzelf veel mensen tegen met honden. En omdat ik vaak mijn beide honden apart uitlaat voor quality time, kom ik dubbel zoveel mensen tegen met een hond. Van kleine tot grote rassen met mensen die allemaal op hun eigen manier omgaan met hun hond. De hond gaat op het baasje lijken, of andersom, maar het valt mij op dat het toch vaak klopt. Niet alleen uiterlijk, maar ook qua gedrag. Een baasje die blijft kwebbelen over van alles als je daar een praatje mee begint, dat je werkelijk niet meer weg komt. Ondertussen doet poedel hondje luidkeels mee met een enorme hoge kef. Die man met een kruising labrador (denk ik) met enorme rimpels op zijn voorhoofd precies zoals zijn baasje ook heeft. Die magere iele vrouw met inieminie shihuahua’s.

Wat me ook vaak opvalt zijn toch enorm veel baasjes die het hun hond niet gunnen om even te laten snuffelen. Geïrriteerd worden ze weer mee getrokken. De ene zwaar gefrustreerd omdat ze al voor de zoveelste keer stil staat om te snuffelen. En de reu voor de zoveelste keer het pootje op tilt. Baasjes die de hond op allerlei manieren hun hond alle kanten op sturen zonder eerst te communiceren. En vaak vraag ik me af, hoe zal dat voelen? Als ik door iemand alle kanten op zou worden getrokken.

Nog geen seconde later heb ik al het antwoord. In de ochtendronde neem ik wél mijn beide honden tegelijk mee naar buiten, omdat ik er vanuit ga dat beiden nodig moeten. En daar sta ik met gestrekte armen. Camille ruikt bij die ene struik aan het einde van de lijn iets heel erg interessants. En Chico ruikt iets aan die hele andere kant van de lijn en wil daar graag een plasje doen. Ik wil niet trekken aan de lijn, want dat vind ik voor geen van beide honden eerlijk. Ik vraag Camille om bij me te komen. Shit, ze moet poepen. Dus wil ik een zakje pakken. Maar de lijn staat nog steeds op gespannen, want Chico kan nog net niet bij de plek waar hij wil zijn. Ik kan ook geen stap opzij doen, want Camille staat te poepen en verplaatst daarbij ook nog vaak. En het duurt soms laaanng bij haar. Oké, frustratie bij mij. Want ook mijn neus begint te kriebelen, maar daar kan ik niet bij. “Chico, kom eens hier.” Maar Chico is druk bezig, het is dit keer wel heel interessant. De frustratie wordt groter, totdat, “nou Chico” nu is het klaar!” En terwijl ik “kom” zeg trek ik hem naar mij toe om bij het zakje te komen en eindelijk mijn neus te kunnen kriebelen. Zo, dus zo moeten honden zich al die tijd voelen.

Hoewel mijn beide honden ook keurig mee kunnen lopen, hebben beiden ook zoveel verschillende interesses. Chico, een reu, vindt echt dat hij overal zijn geur achter moet laten. Hij mag veel snuffelen van mij, dan doe ik gewoon een korter rondje waarin hij uitgebreid zijn neus kan gebruiken. Maar dat kan echter niet altijd. Ook ik heb een wil. Camille snuffelt ook graag, maar vindt het ook wel fijn om door te lopen. Ze is een teef en aan één grote plas heeft zij voldoende. Hier en daar snuffelen is prima. Ook zij moet best veel geduld hebben om met Chico te lopen. En als zij iets ruikt, heeft Chico vaak ergens anders iets te ruiken.

Voor mij is het duidelijk, gewoon apart lopen zo vaak als kan. Geen frustratie, quality time met beide honden en een stuk relaxter. En als het niet anders kan? Dan moeten we alle drie maar iets inleveren. 🙂

 

 

 

Snuffel kampioenen

Dagelijks kijk ik op facebook en soms komen interessante stukken langs. Vaak ook interessante stukken van doggo.nl. Dit keer lees ik een stuk over hoe belangrijk snuffelen voor een hond is. (zie onderaan de link om het te lezen). En hoewel ik weet dat de neus een belangrijk orgaan is voor de hond merk ik dat ik niet altijd evenveel geduld heb. Vooral Chico, mijn kleine Shih tzu reu, neem behoorlijk wat tijd om te snuffelen. En als je hem die tijd geeft, doet hij 3 stappen om weer ergens anders 5 minuten te snuffelen. Even snel een plasronde doen naast de dagelijkse wandelingen in het bos is er niet bij.

Toch maak ik regelmatig tijd om een snuffelronde te doen. De honden mogen om de beurt mee, omdat beiden toch andere interesses hebben en Camille over het algemeen sneller uit gesnuffeld is.

En wat ik in het stukje lees bevestigde alleen maar mijn gedachte. Want als je, net als ik, soms geen zin, tijd of geduld heb om op al dat gesnuffel te wachten, sta je toch niet voldoende stil bij wat voor een hond belangrijk is. Ik merk aan mijn honden dat snuffelen rust geeft, er minder gelet wordt op de omgeving omdat informatie gehaald wordt uit de geuren. En wanneer je een keer geen tijd hebt voor een boswandeling, is dit een interessante manier om je hond toch moe te krijgen. En wat doggo.nl schrijft bevestigt nog meer mijn ervaring. Want wat is het grappig als je de hond de route laat bepalen. Je komt op plekken waar je normaal niet komt. Uit gewoonte pak je toch gauw die zelfde route van altijd. Bepaalt de hond de route, dan kom je op nieuwe interessante plekken.

Laatst had ik zo’n mooie ervaring.

Na een intensieve week voor de honden en voor mij besluit ik dat we niet naar het bos gaan, maar de tijd nemen voor een snuffelsessie. Eerst Camille. Ik doe het tuigje om en doe de riem op zo lang mogelijk. Camille loopt voorop en bepaalt de route. Het begin is een zelfde route. Totdat Camille aan de overkant iets interessants ruikt. Ze kijkt mij vragend aan om over te steken en ik hou haar alleen even tegen tot de auto gepasseerd is. Camille trekt niet, maar loopt voorop terwijl haar neus het werk doet. Prachtig om naar te kijken. Wanneer ze een spoor heeft gaat de neus op de grond, staart kwispelt hoog en hier en daar stopt ze om nog even iets beter de geur in zich op te nemen om vervolgens verder te speuren. Verderop zit een kat en ik denk even dat dat het spoor is, omdat Camille altijd erg op katten reageert, maar ze is te druk met een ander spoor en ziet de hele kat niet zitten. Geweldig!

Achter een benzinepomp blijkt een weggetje te zitten en Camille besluit daar in te gaan. Ze kijkt haar neus uit en ze doet meerdere keren hetzelfde rondje in de bebouwde kom. Alles wil ze tot op de puntjes uitzoeken. Ze ziet een trap naar boven wat er ook wel erg interessant uitziet. Ook daar moet gesnuffeld worden en we komen uit op een soort terras wat eigen terrein blijkt te zijn. Het lijkt me verstandig om daar dan weer weg te gaan, maar Camille is nog veel te druk met ontdekken en geniet met volle teugen. Toch besluit ik dat ik nu echt in moet grijpen en dan gaat ze uiteindelijk mee. We lopen terug en komen uiteindelijk aan de andere kant uit met ook een trap naar boven naar diezelfde plek waar we net waren. Camille wil er weer heen. Ik vraag me dan toch af wat voor haar bijzonder is aan die plek. Maar daar kom ik niet achter. We lopen door en komen weer bij de benzinepomp uit. Daar slaat Camille de hoek om naar rechts. Af en toe kijkt Camille achterom, alsof ze mij vraagt of het goed is. Ik zeg toe maar, en ze draait enthousiast weer om en loopt vrolijk door.

Een eindje verderop ligt een dode kraai onder een struik. Hoewel ik normaal de neiging heb om de honden bij dode dieren weg te houden besluit ik dat ze mag snuffelen aan het dode dier. Bijzonder, haar reactie. Ze snuffelt heel voorzichtig en met haar reactie is het net of ze van de geur schrikt en ze deinst even achteruit. Dan wil ze er toch meer van weten en bestudeert het met veel interesse. Tjonge wat is ze onder de indruk van de dode vogel. Ze snuffelt en snuffelt en snuffelt eindeloos. Zou ze ruiken dat het dood is?

Uiteindelijk zijn we een uur verder en besluit ik de snuffelsessie af te ronden en lopen we samen naar huis waar snuffelkampioen nummer twee nog zit te wachten.

De volgende dag lopen we ons eerst ochtend plasrondje. En bij een bepaalde hoek wil Camille de weg oversteken en kijkt mij vragend aan. De weg is richting de plek waar de dode vogel lag. Hmmm heeft het zoveel indruk gemaakt? Vandaag hebben we geen tijd en geef ik haar aan dat we er nu niet heen gaan. Bij de volgende hoek vraagt ze het nog een keer, maar helaas er is nu geen tijd. We moeten naar een afspraak.

Drie dagen later kijkt ze mij iedere keer weer aan bij dat zelfde weggetje richting de dode vogel. Ik besluit dat we dit keer er weer naar toe gaan. Ik geef aan dat ze mag leiden en ik ben benieuwd waar ze mij naartoe neemt. En ja hoor, al snuffelend gaat ze op zoek naar de plek van de vogel. De vogel lag er al lang niet meer. Maar het spoor nog wel en dat was nog een onderzoek waard voor Camille.

Ik vind dit hele mooie en interessante ervaringen waarbij ik alleen maar meer respect krijg voor die neuzen. Al moet je soms wel heel erg veel geduld hebben….

Ik daag je uit om ook eens een snuffelsessie te doen. Wat maken jullie mee? Wat valt je op? Gebeurt er iets bijzonders?

 

Klik hieronder naar de link van Doggo.nl.

http://www.doggo.nl/artikelen/recreatie/het-belang-van-snuffeltijd/

 

 

Op zoek naar de schat!

Het is twee uur in de middag en ik loop met mijn honden naar het beginpunt, waar we de kinderen gaan ontmoeten. We zijn nog vroeg genoeg om wat te drinken en gaan nog even op een bankje zitten. Dat wil zeggen, ik op het bankje, Chico en Camille ploffen neer vlak voor mij op de grond.

Na een tijdje horen we in de verte opgewonden stemmen wat wel van een groepje kinderen moet zijn. De honden gaan staan en beginnen te kwispelen. Kijken even naar mij en weer naar de plek waar het geluid vandaan komt. Ze zijn het gewend en weten al precies wat we gaan doen. Ik sta op en samen lopen we naar de ontmoetingsplek. De kinderen herkennen de honden meteen en de honden beginnen harder te kwispelen. Camille mengt zich tussen de kinderen en leunt zachtjes tegen een jongen aan die haar begint te knuffelen. Anderen vinden haar toch nog wel een beetje spannend en groot. Chico krijgt meteen een hoop aandacht. Ook hij staat vrolijk kwispelend tussen de kinderen.

Dan heb ik even tijd om de ouders van de jarige een hand te geven en stel ik voor dat we naar het bankje gaan waar ik eerst ga vertellen over honden, wat wel en niet mag zodat het voor zowel de honden als de kinderen leuk is.

Er wordt aandachtig geluisterd en ondertussen wordt er gelachen om de fratsen van de honden. Er zijn een hoop vragen zoals: hoe oud zijn de honden en hoe het kan dat Chico ouder is terwijl hij kleiner is dan Camille? Waarom heeft hij maar één oog? En waarom mogen ze niet met stokken spelen? Ik vertel de kinderen hoe ze een brokje mogen geven en wat er kan gebeuren  als ze gaan rennen. Ik laat even zien wat ze moeten doen als een hond achter ze aanrent. Maar dan willen ze toch echt eindelijk beginnen.

En daar gaan we. 7 kinderen van 6 en 7 jaar vol enthousiasme. Samen lezen we de kaart, en gaan zij op zoek naar de kaartjes in de bomen. Ook de ouders krijgen een taak. Elke ouder heeft namelijk een team om te begeleiden en aan te moedigen.

En dan een eindje verderop krijgen ze de eerste opdracht met Chico. Terwijl hij de opdracht uitvoert hoor ik aan alle kanten aaaaaaah wat schattig.  Want wat is hij toch schattig als hij op zijn korte pootjes naar ieder kind rent dat hem roept. Met een aandachtige blik gaat hij zitten wachten tot hij een brokje krijgt om weer naar de volgende te rennen.

Bij de volgende opdracht moeten de kinderen allemaal achter Camille aan rennen, want ze wil iets laten zien. Maar wat? En ja hoor, even later wijst ze precies de goede plek aan en ook aan Camille beginnen alle kinderen nu te wennen. Ze is ondanks haar geblaf best lief, en al gauw begint de discussie welke hond nou eigenlijk liever is. Daar zijn ze nooit uit gekomen.

Dan zien de kinderen ineens een boom met allemaal gekke tekens. Alle kinderen worden bij elkaar geroepen om dat eens nader te bestuderen. Een ander jongetje ziet iets op de grond liggen, wat ook wel verdacht is. Zou hier dan de schat ergens liggen? Hé een gat in de grond, daar wonen de konijnen zegt een ander jongetje. Of de vos!

Bij de laatste opdracht nog even met de hele groep op de foto en dan hopen dat er genoeg aanwijzingen zijn om de schat te vinden. Gelukkig is daar Camille nog om een neusje te helpen.

Vol enthousiasme en opwinding rennen de kinderen achter haar aan. Aan alle kanten hoor je, zoek, zoek, zoek! En Camille rent vol enthousiasme voorop, kijkt een paar keer achterom om te kijken of ze haar volgen en wijst dan de plek aan….

Jaaaaaaa, gevonden! De jarige doet voorzichtig het kistje open. Wat zal er in zitten? De kinderen reageren enthousiast op de inhoud die meteen onderling wordt verdeeld.

De twee uur durende speurtocht ging als een flits voorbij. Ze zouden nog wel een keer willen!

Samen lopen we naar de auto. Op de terugweg mogen alle kinderen nog een stukje met de honden aan de lijn lopen. Wat een feest. Niemand vindt Camille meer spannend en iedereen wil ook een keer met haar lopen.

Bij de auto krijgen alle kinderen nog een certificaat en maken we nog even een foto.

Dan zijn de kinderen toch wel een beetje moe. Tijd om naar huis te gaan.

Later krijg ik allerlei berichten. De hele weg praatten de kinderen na over de honden, de speurtocht en wat ze allemaal mee hebben gemaakt. Ook thuis werd honderduit verteld over hun avontuur. Prachtig!

Angst voor honden

 

Je komt het vaak tegen. Kinderen die bang zijn wanneer ze een hond zien. Gillen, wegrennen of opgetild willen worden door een ouder is dan een veel voorkomende reactie. Met alle gevolgen van dien, want wat is er interessanter voor een hond dan een wegrennend, gillend kind.

Een bijzondere klant.

Het is bijna een jaar geleden dat ik stond te wachten op een groep meiden om te beginnen met een speurtocht. De telefoon ging en omdat ik vroeg ben besluit ik deze nog even op te nemen.

Aan de andere kant van de lijn hoor ik de stem van een moeder. Haar dochter is zo vreselijk bang voor honden dat het haar hele leven beïnvloed. Eigenlijk is ze bang voor alle dieren. De reden van de angst is onbekend, behalve dat de familie eigenlijk niet veel met honden te maken hebben.

We maken een afspraak voor een intake gesprek waarin ik uitleg hoe ik te werk ga en waar ik eventuele vragen kan beantwoorden. Ook geef ik aan dat ik geen therapeut ben en dat ik samen met de ouders bekijk wat goed is voor het kind. En zo beginnen de afspraken. De eerste sessies vertel ik over honden. Over de lichaamstaal, de do’s en de dont’s bij honden en we kijken naar vele plaatjes. Het meisje krijgt huiswerk en mag elke week in een eigen schriftje zichzelf een cijfer geven.

Bij de derde afspraak spreek ik af dat Chico mee komt. Het meisje mag dan op tafel zitten om vanuit een veilige plek kennis te maken met Chico. Ik beloof dat Chico aan de lijn blijft en zo mag ze vanaf de tafel naar hem kijken. Chico komt vrolijk binnen en begint meteen te snuffelen in huis. Ik leg uit wat hij doet en waarom hij dat doet. Samen kijken we hoe zijn staart eruit ziet en zijn oren en kijken we of hij boos of blij is en hoe we dat kunnen zien.

Zodra Chico te dicht bij de tafel komt schuift het meisje nog een stukje naar achteren. Ze kijkt gespannen en is ook erg blij wanneer hij weer weg gaat.

Het meisje zoekt erg veel steun bij de ouders. Er is zeker vooruitgang maar in zeer kleine stappen. Na 8 afspraken spreek ik met de ouders een evaluatie af. Hoe vinden zij het gaan, zien ouders vooruitgang? Willen zij verder met de afspraken of is het probleem veel dieper dan alleen angst voor honden? Moet er misschien een therapeut bij komen?

De ouders willen graag verder en dat is voor mij een compliment. Wel spreken wij af dat ik zonder de ouders aan de slag ga om sneller een band te krijgen met het meisje. Dat helpt. En bij inzetten van haar interesses en door speurtochten te doen  krijgt ze langzaam vertrouwen in Chico. Na de eerste keer commando’s geven, en van tafel af te komen gaan we naar buiten; het meisje durft nu naast mij en Chico te lopen. Wat afspraken later houdt ze Chico vast aan de lijn en ze gaat met sprongen vooruit.

Prachtig als dan het eerste brokje uit de hand gegeven geeft. Voor het eerst knielt ze voor Chico om zo dichtbij hem te komen en te aaien, en nog een brokje te geven.

En wat is Chico toch een geweldig hondje. Zo rustig en geduldig waardoor hij het vertrouwen en de liefde van iedereen voor zich wint. Nu, bijna een jaar later mag Chico los lopen bij het meisje, gooit ze de bal voor hem en durft zij hem weer van hem te pakken om weer te gooien. Ze kan wat kunstjes en ze is helemaal vertrouwd met hem. Ook Camille is inmiddels in beeld. Van een afstand en aan de lijn krijgt ook zij nu commando’s. En een voorzichtige aai op de rug kan ook al. Wel moet Camille dan naar mij kijken. Camille, een grote bruine krullenbol. Lief, jong en een stuk speelser en vooral luidruchtig. In eerste instantie zou je denken, wat doet zo’n hond bij een kind dat zo bang is. Maar ook zij heeft al heel wat vertrouwen en liefde gewonnen van vele kinderen. En zij laat nou juist zien hoe honden ook kunnen zijn. Ook blaffen en snelle bewegingen horen bij de hond. Camille is duidelijk in haar signalen en daarom een prachtige hond om van te leren.

Het meisje en ik hebben nog heel wat stappen te gaan. Zodra het vertrouwen in Camille er volledig is, kunnen we de eerste stappen met vreemde honden op straat gaan doen, met als laatste een wandeling door een losloopgebied. Ik ben trots op het meisje dat langzaamaan haar angst overwint en zich steeds vrijer voelt op straat.

Het is prachtig mooi werk, en ik ben oh zo trots op mijn hondenteam!

ChiCa Therapiehonden is onlangs langs geweest bij Lifestyle for Pets waarin ik samen met Chico en Camille vertel over het werk met kinderen die angst hebben voor honden. Benieuwd naar de uitzending?

Klik dan op onderstaande link.

http://www.chicatherapiehonden.nl