Snuffel kampioenen

Dagelijks kijk ik op facebook en soms komen interessante stukken langs. Vaak ook interessante stukken van doggo.nl. Dit keer lees ik een stuk over hoe belangrijk snuffelen voor een hond is. (zie onderaan de link om het te lezen). En hoewel ik weet dat de neus een belangrijk orgaan is voor de hond merk ik dat ik niet altijd evenveel geduld heb. Vooral Chico, mijn kleine Shih tzu reu, neem behoorlijk wat tijd om te snuffelen. En als je hem die tijd geeft, doet hij 3 stappen om weer ergens anders 5 minuten te snuffelen. Even snel een plasronde doen naast de dagelijkse wandelingen in het bos is er niet bij.

Toch maak ik regelmatig tijd om een snuffelronde te doen. De honden mogen om de beurt mee, omdat beiden toch andere interesses hebben en Camille over het algemeen sneller uit gesnuffeld is.

En wat ik in het stukje lees bevestigde alleen maar mijn gedachte. Want als je, net als ik, soms geen zin, tijd of geduld heb om op al dat gesnuffel te wachten, sta je toch niet voldoende stil bij wat voor een hond belangrijk is. Ik merk aan mijn honden dat snuffelen rust geeft, er minder gelet wordt op de omgeving omdat informatie gehaald wordt uit de geuren. En wanneer je een keer geen tijd hebt voor een boswandeling, is dit een interessante manier om je hond toch moe te krijgen. En wat doggo.nl schrijft bevestigt nog meer mijn ervaring. Want wat is het grappig als je de hond de route laat bepalen. Je komt op plekken waar je normaal niet komt. Uit gewoonte pak je toch gauw die zelfde route van altijd. Bepaalt de hond de route, dan kom je op nieuwe interessante plekken.

Laatst had ik zo’n mooie ervaring.

Na een intensieve week voor de honden en voor mij besluit ik dat we niet naar het bos gaan, maar de tijd nemen voor een snuffelsessie. Eerst Camille. Ik doe het tuigje om en doe de riem op zo lang mogelijk. Camille loopt voorop en bepaalt de route. Het begin is een zelfde route. Totdat Camille aan de overkant iets interessants ruikt. Ze kijkt mij vragend aan om over te steken en ik hou haar alleen even tegen tot de auto gepasseerd is. Camille trekt niet, maar loopt voorop terwijl haar neus het werk doet. Prachtig om naar te kijken. Wanneer ze een spoor heeft gaat de neus op de grond, staart kwispelt hoog en hier en daar stopt ze om nog even iets beter de geur in zich op te nemen om vervolgens verder te speuren. Verderop zit een kat en ik denk even dat dat het spoor is, omdat Camille altijd erg op katten reageert, maar ze is te druk met een ander spoor en ziet de hele kat niet zitten. Geweldig!

Achter een benzinepomp blijkt een weggetje te zitten en Camille besluit daar in te gaan. Ze kijkt haar neus uit en ze doet meerdere keren hetzelfde rondje in de bebouwde kom. Alles wil ze tot op de puntjes uitzoeken. Ze ziet een trap naar boven wat er ook wel erg interessant uitziet. Ook daar moet gesnuffeld worden en we komen uit op een soort terras wat eigen terrein blijkt te zijn. Het lijkt me verstandig om daar dan weer weg te gaan, maar Camille is nog veel te druk met ontdekken en geniet met volle teugen. Toch besluit ik dat ik nu echt in moet grijpen en dan gaat ze uiteindelijk mee. We lopen terug en komen uiteindelijk aan de andere kant uit met ook een trap naar boven naar diezelfde plek waar we net waren. Camille wil er weer heen. Ik vraag me dan toch af wat voor haar bijzonder is aan die plek. Maar daar kom ik niet achter. We lopen door en komen weer bij de benzinepomp uit. Daar slaat Camille de hoek om naar rechts. Af en toe kijkt Camille achterom, alsof ze mij vraagt of het goed is. Ik zeg toe maar, en ze draait enthousiast weer om en loopt vrolijk door.

Een eindje verderop ligt een dode kraai onder een struik. Hoewel ik normaal de neiging heb om de honden bij dode dieren weg te houden besluit ik dat ze mag snuffelen aan het dode dier. Bijzonder, haar reactie. Ze snuffelt heel voorzichtig en met haar reactie is het net of ze van de geur schrikt en ze deinst even achteruit. Dan wil ze er toch meer van weten en bestudeert het met veel interesse. Tjonge wat is ze onder de indruk van de dode vogel. Ze snuffelt en snuffelt en snuffelt eindeloos. Zou ze ruiken dat het dood is?

Uiteindelijk zijn we een uur verder en besluit ik de snuffelsessie af te ronden en lopen we samen naar huis waar snuffelkampioen nummer twee nog zit te wachten.

De volgende dag lopen we ons eerst ochtend plasrondje. En bij een bepaalde hoek wil Camille de weg oversteken en kijkt mij vragend aan. De weg is richting de plek waar de dode vogel lag. Hmmm heeft het zoveel indruk gemaakt? Vandaag hebben we geen tijd en geef ik haar aan dat we er nu niet heen gaan. Bij de volgende hoek vraagt ze het nog een keer, maar helaas er is nu geen tijd. We moeten naar een afspraak.

Drie dagen later kijkt ze mij iedere keer weer aan bij dat zelfde weggetje richting de dode vogel. Ik besluit dat we dit keer er weer naar toe gaan. Ik geef aan dat ze mag leiden en ik ben benieuwd waar ze mij naartoe neemt. En ja hoor, al snuffelend gaat ze op zoek naar de plek van de vogel. De vogel lag er al lang niet meer. Maar het spoor nog wel en dat was nog een onderzoek waard voor Camille.

Ik vind dit hele mooie en interessante ervaringen waarbij ik alleen maar meer respect krijg voor die neuzen. Al moet je soms wel heel erg veel geduld hebben….

Ik daag je uit om ook eens een snuffelsessie te doen. Wat maken jullie mee? Wat valt je op? Gebeurt er iets bijzonders?

 

Klik hieronder naar de link van Doggo.nl.

http://www.doggo.nl/artikelen/recreatie/het-belang-van-snuffeltijd/

 

 

Auteur: Chica Hondenschool BLOG

Carine Krommendijk. Sinds juni 2015 begonnen met een eigen bedrijf. Zo organiseer ik kinderfeestjes met honden. Bij aanvraag kunt u kiezen voor zowel een workshop als een speurtocht. Daarnaast begeleid ik mensen met het opvoeden en trainen van hun eigen therapiehond. Na de opleiding tot kynologisch instructeur heb ik sinds een jaar besloten ook een hondenschool in Voorschoten te starten. Ik deed ook de opleiding therapiehondbegeleiding en komend jaar mag ik nog een studie erbij zetten tot instructeur van mensen die een hulphond willen via Bultersmekke. Zelf heb ik twee honden. Een Shih Tzu en een Barbet. Naast dat ze er 24 uur per dag zijn, zijn het ook mijn collega's en samen maken we heel wat mee.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s