Frustratie van 3 kanten.

Het is alweer bijna 3 jaar geleden dat Camille, mijn tweede hond erbij kwam. Zelf lang over nagedacht, en zelf besloten. Elke dag geniet ik dan ook met volle teugen van mijn beide schatten.

Met een hond kom je vanzelf veel mensen tegen met honden. En omdat ik vaak mijn beide honden apart uitlaat voor quality time, kom ik dubbel zoveel mensen tegen met een hond. Van kleine tot grote rassen met mensen die allemaal op hun eigen manier omgaan met hun hond. De hond gaat op het baasje lijken, of andersom, maar het valt mij op dat het toch vaak klopt. Niet alleen uiterlijk, maar ook qua gedrag. Een baasje die blijft kwebbelen over van alles als je daar een praatje mee begint, dat je werkelijk niet meer weg komt. Ondertussen doet poedel hondje luidkeels mee met een enorme hoge kef. Die man met een kruising labrador (denk ik) met enorme rimpels op zijn voorhoofd precies zoals zijn baasje ook heeft. Die magere iele vrouw met inieminie shihuahua’s.

Wat me ook vaak opvalt zijn toch enorm veel baasjes die het hun hond niet gunnen om even te laten snuffelen. Geïrriteerd worden ze weer mee getrokken. De ene zwaar gefrustreerd omdat ze al voor de zoveelste keer stil staat om te snuffelen. En de reu voor de zoveelste keer het pootje op tilt. Baasjes die de hond op allerlei manieren hun hond alle kanten op sturen zonder eerst te communiceren. En vaak vraag ik me af, hoe zal dat voelen? Als ik door iemand alle kanten op zou worden getrokken.

Nog geen seconde later heb ik al het antwoord. In de ochtendronde neem ik wél mijn beide honden tegelijk mee naar buiten, omdat ik er vanuit ga dat beiden nodig moeten. En daar sta ik met gestrekte armen. Camille ruikt bij die ene struik aan het einde van de lijn iets heel erg interessants. En Chico ruikt iets aan die hele andere kant van de lijn en wil daar graag een plasje doen. Ik wil niet trekken aan de lijn, want dat vind ik voor geen van beide honden eerlijk. Ik vraag Camille om bij me te komen. Shit, ze moet poepen. Dus wil ik een zakje pakken. Maar de lijn staat nog steeds op gespannen, want Chico kan nog net niet bij de plek waar hij wil zijn. Ik kan ook geen stap opzij doen, want Camille staat te poepen en verplaatst daarbij ook nog vaak. En het duurt soms laaanng bij haar. Oké, frustratie bij mij. Want ook mijn neus begint te kriebelen, maar daar kan ik niet bij. “Chico, kom eens hier.” Maar Chico is druk bezig, het is dit keer wel heel interessant. De frustratie wordt groter, totdat, “nou Chico” nu is het klaar!” En terwijl ik “kom” zeg trek ik hem naar mij toe om bij het zakje te komen en eindelijk mijn neus te kunnen kriebelen. Zo, dus zo moeten honden zich al die tijd voelen.

Hoewel mijn beide honden ook keurig mee kunnen lopen, hebben beiden ook zoveel verschillende interesses. Chico, een reu, vindt echt dat hij overal zijn geur achter moet laten. Hij mag veel snuffelen van mij, dan doe ik gewoon een korter rondje waarin hij uitgebreid zijn neus kan gebruiken. Maar dat kan echter niet altijd. Ook ik heb een wil. Camille snuffelt ook graag, maar vindt het ook wel fijn om door te lopen. Ze is een teef en aan één grote plas heeft zij voldoende. Hier en daar snuffelen is prima. Ook zij moet best veel geduld hebben om met Chico te lopen. En als zij iets ruikt, heeft Chico vaak ergens anders iets te ruiken.

Voor mij is het duidelijk, gewoon apart lopen zo vaak als kan. Geen frustratie, quality time met beide honden en een stuk relaxter. En als het niet anders kan? Dan moeten we alle drie maar iets inleveren. 🙂

 

 

 

Auteur: Chica Hondenschool BLOG

Carine Krommendijk. Sinds juni 2015 begonnen met een eigen bedrijf. Zo organiseer ik kinderfeestjes met honden. Bij aanvraag kunt u kiezen voor zowel een workshop als een speurtocht. Daarnaast begeleid ik mensen met het opvoeden en trainen van hun eigen therapiehond. Na de opleiding tot kynologisch instructeur heb ik sinds een jaar besloten ook een hondenschool in Voorschoten te starten. Ik deed ook de opleiding therapiehondbegeleiding en komend jaar mag ik nog een studie erbij zetten tot instructeur van mensen die een hulphond willen via Bultersmekke. Zelf heb ik twee honden. Een Shih Tzu en een Barbet. Naast dat ze er 24 uur per dag zijn, zijn het ook mijn collega's en samen maken we heel wat mee.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s