Contrasten.

 

Nee, ze wordt geen echte hulphond. Maar als instructeur is het goed om te ervaren wat cursisten en mensen met een hulphond ervaren. Waar zij dagelijks tegenaan lopen. Wat de voordelen zijn van een hulphond, maar ook de lastige kanten. En vooral onze bizarre belevenissen tijdens onze trainingen.  

In februari zijn Camille en ik begonnen met een  opleiding. Camille als instructeur hulphond, en ik hoop mensen na de opleiding te kunnen begeleiden met het opleiden van hun eigen hulphond als instructeur. Inmiddels zijn we al weer 5 lessen verder. Wat gaat de tijd toch snel. Een droom komt uit. En wat ben ik trots op mijn meisje, die het allemaal geweldig oppakt. Met ups en downs, want net als ik heeft zij ook periodes dat het minder gaat.

In de eerste les krijgen we ons eigen pasje om in winkel te trainen, want ook dat hoort erbij. Daarnaast mogen we gaan trainen met trekken. Open trekken van lades, deuren en een vest uit trekken.

Best spannend zo’n eerste keer in een winkel trainen. Ik besluit om naar de gamma te gaan en samen beginnen we buiten. Zo kan Camille rustig wennen aan de schuifdeuren die vanzelf open en dicht gaan. Voordat we aankomen bij de Gamma, waar we lopend heen gaan, krijgen we veel aandacht van mensen die liefdevol naar Camille kijken. Sommigen geven commentaar van wat een geweldige  hond ze wel niet is. Camille trekt op dat moment alle kanten uit om te kunnen snuffelen.  Anderen vinden haar speldje in het haar erg schattig en willen haar aaien. Ik geef aan dat ze aan het werk is. Oooh oké, oooh is het een hulphond? Ik merk dat ik het moeilijk vind om mensen aan te spreken. Maar, als ik dat al moeilijk vind, hoe is het dan voor iemand die echt afhankelijk is van zijn of haar hond? Het voelt of ik met een attractie loop terwijl mensen met een brede glimlach Camille aankijken. Camille doet het super. Loopt keurig naast mij en kijkt me regelmatig aan. Haar staart beweegt ontspannen mee.

Dan komen we aan bij de Gamma . We lopen wat rond op de parkeerplaats en staan een tijdje stil. Samen kijken we rond. Camille staat naast mij en ik voel dat ze een beetje gespannen is. Mensen lopen in en uit en terwijl Camille wat rondkijkt, lachen  ze  haar toe. “Ze zijn zo lief hé?” Zegt een medewerker van de Gamma die langsloopt.” En ik denk, ja zeker, maar hoe weet jij dat? Ik lach vriendelijk terug en geef verder geen antwoord.

Na een tijdje besluit ik naar binnen te gaan en in het voorstukje te blijven staan. We staan tussen de schuifdeuren en klapdeuren wat te kijken. Camille vindt de klapdeuren interessant en tegelijk ook spannend. Ze trekt mij er heen om te verkennen. Op dat moment klapt de klapdeur weer dicht. Daar schrikt Camille enorm van en begint te blaffen. Ik probeer haar weer rustig te krijgen en neem wat afstand van de klapdeuren. Maar nu is ineens alles eng, want de schuifdeuren achter ons gaan ook vanzelf open en Camille weet niet meer waar ze kijken moet. Jammer. Ik neem Camille mee naar buiten, die mij er doorheen trekt om snel buiten te zijn.

Buiten kijken we samen naar de schuifdeuren. Op een afstand. Camille ontspant weer en daar beloon ik haar voor. Mensen lopen langs en kijken vol respect naar haar. Wat is het toch een knappe hond! Dan vind ik het voor die dag wel weer genoeg. En samen lopen we weer naar huis. Met al die blikken om ons heen.

Een paar uur later loop ik met Camille buiten. Zonder hesje, want we doen een plasronde. Op een hoek komt van de andere kant een andere hond aan die we niet aan zien komen. Camille schrikt daarvan door een trauma in haar angstfase. Van schrik springt ze al grommend en dreigend op de hond af. Wat ze zichzelf aangeleerd heeft. Vaak helpt dat. Ik kalmeer haar en al gauw ziet ze dat er niks aan de hand is en herstelt weer. De andere eigenaar loopt door en kijkt na een tijdje achterom. “Wat een KUT hond!”

 

 

Auteur: Chica Hondenschool BLOG

Carine Krommendijk. Sinds juni 2015 begonnen met een eigen bedrijf. Zo organiseer ik kinderfeestjes met honden. Bij aanvraag kunt u kiezen voor zowel een workshop als een speurtocht. Daarnaast begeleid ik mensen met het opvoeden en trainen van hun eigen therapiehond. Na de opleiding tot kynologisch instructeur heb ik sinds een jaar besloten ook een hondenschool in Voorschoten te starten. Ik deed ook de opleiding therapiehondbegeleiding en komend jaar mag ik nog een studie erbij zetten tot instructeur van mensen die een hulphond willen via Bultersmekke. Zelf heb ik twee honden. Een Shih Tzu en een Barbet. Naast dat ze er 24 uur per dag zijn, zijn het ook mijn collega's en samen maken we heel wat mee.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s