Kind-Hond cursus

Heb je een hond in huis en vind je het belangrijk dat ook jouw zoon of dochter er mee om leren gaan? Dan kun je hen opgeven voor kind-hond cursus. Tijdens de cursus leren wij de kinderen wat wel en niet kan bij een hond, hoe zij veilig met hun vierpotige vriend om kunnen gaan om zo bijtincidenten te voorkomen. Jaarlijks zijn er heel wat bijtincidenten in Nederland. En de meeste bijtincidenten gebeuren vaak bij een eigen hond. Helaas is het vaak omdat mensen de hond niet hebben leren “lezen”. Honden geven meerdere signalen af om aan te geven dat zij iets niet prettig vinden, of spannend. Negeer je dat? Dan kan dat uiteindelijk escaleren.
In de les behandelen we een stukje theorie, maar kinderen leren ook wat trucjes met de hond, basisoefeningen en spelletjes die geschikt zijn voor kinderen.
Is je hond 1 jaar of ouder en is je zoon of dochter 7 jaar of ouder? Dan mogen zij meedoen met de kind-hond cursus op woensdag einde van de middag.
Kind-Hond cursus is voor maximaal 4 kinderen in een groep.
Voor de kosten kun je terecht op mijn pagina.

https://www.chicahondenschool.nl/agenda

 

Tips! Honden bij warm weer.

Honden bij warm weer.
Een badje in de schaduw met speeltjes om lekker af te koelen.

Warm weer, veel mensen zijn er dol op. Iedereen wil naar buiten en als het even kan mag de hond gezellig mee.
Maar let op! Een hond raakt snel oververhit. Vanaf 19 á 20 graden is het niet verstandig om te fietsen met je hond naast de fiets. Asfalt is heet, dus de hond rent zijn poten kapot. Daarbij verliest de hond alleen via zijn tong en een klein beetje via de voetzooltjes de warmte. Terwijl wij over ons hele lichaam warmte kunnen verliezen door te zweten. Honden zweten dus niet. Het gevolg is een hond die oververhit raakt, met alle gevolgen van dien.
Laat je hond nooit achter in een auto met warm weer. Ook niet heel even. Een raampje open helpt niet. Iedereen is wel eens in een auto gestapt die een paar uur in de zon heeft gestaan. Het eerste wat je doet is ramen open zetten en de airconditioning op de hoogste stand. Een hond kan geen kant op in de auto. Het zal niet de eerste hond zijn die overlijdt aan oververhitting. En dat is een verschrikkelijke dood.
Laat hem liever thuis met voldoende koud en schoon water in een ruimte waar schaduw is en genoeg frisse lucht. Er is van alles te koop om je hond koel te houden. Zoals koelmatten, halsbanden die verkoelend werken. Een dagje niet wandelen vinden honden met extreem warm weer echt niet erg. Geef in plaats daarvan wat puzzelwerk of een badje of ga vroeg in de ochtend of laat in de avond aan de wandel.

Elk jaar sterven honden weer door oververhitting. Dit laat je jouw hond toch niet overkomen? Geef het door!

Puzzels en hersenkrakers voor je hond:

Tips voor hondenspeeltjes!

De zomer blijft volgens de weerberichten voorlopig aanhouden. Daarom wat tips hoe je je hond kunt vermaken i.p.v. wandelen. Natuurlijk ook geschikt op andere momenten. Bijvoorbeeld op een regenachtige dag, of tussendoor.

Het speeltje dat je op het plaatje ziet is een slang van zeer stevig materiaal. De buik van de slang is open en daar kun je snoepjes in doen met daaroverheen geitenmelk, yoghurt of geitenyoghurt. Vervolgens zet je het een paar uur in de vriezer en je hond kan zich heerlijk even vermaken.

Zo heb je eindeloos veel spel materiaal die je in kunt zetten als puzzel of hersenkraker voor de hond. Hoe duurder het materiaal, hoe beter de kwaliteit. Wel is het belangrijk altijd een oogje in het zeil te houden.

 

 

Contrasten.

 

Nee, ze wordt geen echte hulphond. Maar als instructeur is het goed om te ervaren wat cursisten en mensen met een hulphond ervaren. Waar zij dagelijks tegenaan lopen. Wat de voordelen zijn van een hulphond, maar ook de lastige kanten. En vooral onze bizarre belevenissen tijdens onze trainingen.  

In februari zijn Camille en ik begonnen met een  opleiding. Camille als instructeur hulphond, en ik hoop mensen na de opleiding te kunnen begeleiden met het opleiden van hun eigen hulphond als instructeur. Inmiddels zijn we al weer 5 lessen verder. Wat gaat de tijd toch snel. Een droom komt uit. En wat ben ik trots op mijn meisje, die het allemaal geweldig oppakt. Met ups en downs, want net als ik heeft zij ook periodes dat het minder gaat.

In de eerste les krijgen we ons eigen pasje om in winkel te trainen, want ook dat hoort erbij. Daarnaast mogen we gaan trainen met trekken. Open trekken van lades, deuren en een vest uit trekken.

Best spannend zo’n eerste keer in een winkel trainen. Ik besluit om naar de gamma te gaan en samen beginnen we buiten. Zo kan Camille rustig wennen aan de schuifdeuren die vanzelf open en dicht gaan. Voordat we aankomen bij de Gamma, waar we lopend heen gaan, krijgen we veel aandacht van mensen die liefdevol naar Camille kijken. Sommigen geven commentaar van wat een geweldige  hond ze wel niet is. Camille trekt op dat moment alle kanten uit om te kunnen snuffelen.  Anderen vinden haar speldje in het haar erg schattig en willen haar aaien. Ik geef aan dat ze aan het werk is. Oooh oké, oooh is het een hulphond? Ik merk dat ik het moeilijk vind om mensen aan te spreken. Maar, als ik dat al moeilijk vind, hoe is het dan voor iemand die echt afhankelijk is van zijn of haar hond? Het voelt of ik met een attractie loop terwijl mensen met een brede glimlach Camille aankijken. Camille doet het super. Loopt keurig naast mij en kijkt me regelmatig aan. Haar staart beweegt ontspannen mee.

Dan komen we aan bij de Gamma . We lopen wat rond op de parkeerplaats en staan een tijdje stil. Samen kijken we rond. Camille staat naast mij en ik voel dat ze een beetje gespannen is. Mensen lopen in en uit en terwijl Camille wat rondkijkt, lachen  ze  haar toe. “Ze zijn zo lief hé?” Zegt een medewerker van de Gamma die langsloopt.” En ik denk, ja zeker, maar hoe weet jij dat? Ik lach vriendelijk terug en geef verder geen antwoord.

Na een tijdje besluit ik naar binnen te gaan en in het voorstukje te blijven staan. We staan tussen de schuifdeuren en klapdeuren wat te kijken. Camille vindt de klapdeuren interessant en tegelijk ook spannend. Ze trekt mij er heen om te verkennen. Op dat moment klapt de klapdeur weer dicht. Daar schrikt Camille enorm van en begint te blaffen. Ik probeer haar weer rustig te krijgen en neem wat afstand van de klapdeuren. Maar nu is ineens alles eng, want de schuifdeuren achter ons gaan ook vanzelf open en Camille weet niet meer waar ze kijken moet. Jammer. Ik neem Camille mee naar buiten, die mij er doorheen trekt om snel buiten te zijn.

Buiten kijken we samen naar de schuifdeuren. Op een afstand. Camille ontspant weer en daar beloon ik haar voor. Mensen lopen langs en kijken vol respect naar haar. Wat is het toch een knappe hond! Dan vind ik het voor die dag wel weer genoeg. En samen lopen we weer naar huis. Met al die blikken om ons heen.

Een paar uur later loop ik met Camille buiten. Zonder hesje, want we doen een plasronde. Op een hoek komt van de andere kant een andere hond aan die we niet aan zien komen. Camille schrikt daarvan door een trauma in haar angstfase. Van schrik springt ze al grommend en dreigend op de hond af. Wat ze zichzelf aangeleerd heeft. Vaak helpt dat. Ik kalmeer haar en al gauw ziet ze dat er niks aan de hand is en herstelt weer. De andere eigenaar loopt door en kijkt na een tijdje achterom. “Wat een KUT hond!”

 

 

Frustratie van 3 kanten.

Het is alweer bijna 3 jaar geleden dat Camille, mijn tweede hond erbij kwam. Zelf lang over nagedacht, en zelf besloten. Elke dag geniet ik dan ook met volle teugen van mijn beide schatten.

Met een hond kom je vanzelf veel mensen tegen met honden. En omdat ik vaak mijn beide honden apart uitlaat voor quality time, kom ik dubbel zoveel mensen tegen met een hond. Van kleine tot grote rassen met mensen die allemaal op hun eigen manier omgaan met hun hond. De hond gaat op het baasje lijken, of andersom, maar het valt mij op dat het toch vaak klopt. Niet alleen uiterlijk, maar ook qua gedrag. Een baasje die blijft kwebbelen over van alles als je daar een praatje mee begint, dat je werkelijk niet meer weg komt. Ondertussen doet poedel hondje luidkeels mee met een enorme hoge kef. Die man met een kruising labrador (denk ik) met enorme rimpels op zijn voorhoofd precies zoals zijn baasje ook heeft. Die magere iele vrouw met inieminie shihuahua’s.

Wat me ook vaak opvalt zijn toch enorm veel baasjes die het hun hond niet gunnen om even te laten snuffelen. Geïrriteerd worden ze weer mee getrokken. De ene zwaar gefrustreerd omdat ze al voor de zoveelste keer stil staat om te snuffelen. En de reu voor de zoveelste keer het pootje op tilt. Baasjes die de hond op allerlei manieren hun hond alle kanten op sturen zonder eerst te communiceren. En vaak vraag ik me af, hoe zal dat voelen? Als ik door iemand alle kanten op zou worden getrokken.

Nog geen seconde later heb ik al het antwoord. In de ochtendronde neem ik wél mijn beide honden tegelijk mee naar buiten, omdat ik er vanuit ga dat beiden nodig moeten. En daar sta ik met gestrekte armen. Camille ruikt bij die ene struik aan het einde van de lijn iets heel erg interessants. En Chico ruikt iets aan die hele andere kant van de lijn en wil daar graag een plasje doen. Ik wil niet trekken aan de lijn, want dat vind ik voor geen van beide honden eerlijk. Ik vraag Camille om bij me te komen. Shit, ze moet poepen. Dus wil ik een zakje pakken. Maar de lijn staat nog steeds op gespannen, want Chico kan nog net niet bij de plek waar hij wil zijn. Ik kan ook geen stap opzij doen, want Camille staat te poepen en verplaatst daarbij ook nog vaak. En het duurt soms laaanng bij haar. Oké, frustratie bij mij. Want ook mijn neus begint te kriebelen, maar daar kan ik niet bij. “Chico, kom eens hier.” Maar Chico is druk bezig, het is dit keer wel heel interessant. De frustratie wordt groter, totdat, “nou Chico” nu is het klaar!” En terwijl ik “kom” zeg trek ik hem naar mij toe om bij het zakje te komen en eindelijk mijn neus te kunnen kriebelen. Zo, dus zo moeten honden zich al die tijd voelen.

Hoewel mijn beide honden ook keurig mee kunnen lopen, hebben beiden ook zoveel verschillende interesses. Chico, een reu, vindt echt dat hij overal zijn geur achter moet laten. Hij mag veel snuffelen van mij, dan doe ik gewoon een korter rondje waarin hij uitgebreid zijn neus kan gebruiken. Maar dat kan echter niet altijd. Ook ik heb een wil. Camille snuffelt ook graag, maar vindt het ook wel fijn om door te lopen. Ze is een teef en aan één grote plas heeft zij voldoende. Hier en daar snuffelen is prima. Ook zij moet best veel geduld hebben om met Chico te lopen. En als zij iets ruikt, heeft Chico vaak ergens anders iets te ruiken.

Voor mij is het duidelijk, gewoon apart lopen zo vaak als kan. Geen frustratie, quality time met beide honden en een stuk relaxter. En als het niet anders kan? Dan moeten we alle drie maar iets inleveren. 🙂

 

 

 

Snuffel kampioenen

Dagelijks kijk ik op facebook en soms komen interessante stukken langs. Vaak ook interessante stukken van doggo.nl. Dit keer lees ik een stuk over hoe belangrijk snuffelen voor een hond is. (zie onderaan de link om het te lezen). En hoewel ik weet dat de neus een belangrijk orgaan is voor de hond merk ik dat ik niet altijd evenveel geduld heb. Vooral Chico, mijn kleine Shih tzu reu, neem behoorlijk wat tijd om te snuffelen. En als je hem die tijd geeft, doet hij 3 stappen om weer ergens anders 5 minuten te snuffelen. Even snel een plasronde doen naast de dagelijkse wandelingen in het bos is er niet bij.

Toch maak ik regelmatig tijd om een snuffelronde te doen. De honden mogen om de beurt mee, omdat beiden toch andere interesses hebben en Camille over het algemeen sneller uit gesnuffeld is.

En wat ik in het stukje lees bevestigde alleen maar mijn gedachte. Want als je, net als ik, soms geen zin, tijd of geduld heb om op al dat gesnuffel te wachten, sta je toch niet voldoende stil bij wat voor een hond belangrijk is. Ik merk aan mijn honden dat snuffelen rust geeft, er minder gelet wordt op de omgeving omdat informatie gehaald wordt uit de geuren. En wanneer je een keer geen tijd hebt voor een boswandeling, is dit een interessante manier om je hond toch moe te krijgen. En wat doggo.nl schrijft bevestigt nog meer mijn ervaring. Want wat is het grappig als je de hond de route laat bepalen. Je komt op plekken waar je normaal niet komt. Uit gewoonte pak je toch gauw die zelfde route van altijd. Bepaalt de hond de route, dan kom je op nieuwe interessante plekken.

Laatst had ik zo’n mooie ervaring.

Na een intensieve week voor de honden en voor mij besluit ik dat we niet naar het bos gaan, maar de tijd nemen voor een snuffelsessie. Eerst Camille. Ik doe het tuigje om en doe de riem op zo lang mogelijk. Camille loopt voorop en bepaalt de route. Het begin is een zelfde route. Totdat Camille aan de overkant iets interessants ruikt. Ze kijkt mij vragend aan om over te steken en ik hou haar alleen even tegen tot de auto gepasseerd is. Camille trekt niet, maar loopt voorop terwijl haar neus het werk doet. Prachtig om naar te kijken. Wanneer ze een spoor heeft gaat de neus op de grond, staart kwispelt hoog en hier en daar stopt ze om nog even iets beter de geur in zich op te nemen om vervolgens verder te speuren. Verderop zit een kat en ik denk even dat dat het spoor is, omdat Camille altijd erg op katten reageert, maar ze is te druk met een ander spoor en ziet de hele kat niet zitten. Geweldig!

Achter een benzinepomp blijkt een weggetje te zitten en Camille besluit daar in te gaan. Ze kijkt haar neus uit en ze doet meerdere keren hetzelfde rondje in de bebouwde kom. Alles wil ze tot op de puntjes uitzoeken. Ze ziet een trap naar boven wat er ook wel erg interessant uitziet. Ook daar moet gesnuffeld worden en we komen uit op een soort terras wat eigen terrein blijkt te zijn. Het lijkt me verstandig om daar dan weer weg te gaan, maar Camille is nog veel te druk met ontdekken en geniet met volle teugen. Toch besluit ik dat ik nu echt in moet grijpen en dan gaat ze uiteindelijk mee. We lopen terug en komen uiteindelijk aan de andere kant uit met ook een trap naar boven naar diezelfde plek waar we net waren. Camille wil er weer heen. Ik vraag me dan toch af wat voor haar bijzonder is aan die plek. Maar daar kom ik niet achter. We lopen door en komen weer bij de benzinepomp uit. Daar slaat Camille de hoek om naar rechts. Af en toe kijkt Camille achterom, alsof ze mij vraagt of het goed is. Ik zeg toe maar, en ze draait enthousiast weer om en loopt vrolijk door.

Een eindje verderop ligt een dode kraai onder een struik. Hoewel ik normaal de neiging heb om de honden bij dode dieren weg te houden besluit ik dat ze mag snuffelen aan het dode dier. Bijzonder, haar reactie. Ze snuffelt heel voorzichtig en met haar reactie is het net of ze van de geur schrikt en ze deinst even achteruit. Dan wil ze er toch meer van weten en bestudeert het met veel interesse. Tjonge wat is ze onder de indruk van de dode vogel. Ze snuffelt en snuffelt en snuffelt eindeloos. Zou ze ruiken dat het dood is?

Uiteindelijk zijn we een uur verder en besluit ik de snuffelsessie af te ronden en lopen we samen naar huis waar snuffelkampioen nummer twee nog zit te wachten.

De volgende dag lopen we ons eerst ochtend plasrondje. En bij een bepaalde hoek wil Camille de weg oversteken en kijkt mij vragend aan. De weg is richting de plek waar de dode vogel lag. Hmmm heeft het zoveel indruk gemaakt? Vandaag hebben we geen tijd en geef ik haar aan dat we er nu niet heen gaan. Bij de volgende hoek vraagt ze het nog een keer, maar helaas er is nu geen tijd. We moeten naar een afspraak.

Drie dagen later kijkt ze mij iedere keer weer aan bij dat zelfde weggetje richting de dode vogel. Ik besluit dat we dit keer er weer naar toe gaan. Ik geef aan dat ze mag leiden en ik ben benieuwd waar ze mij naartoe neemt. En ja hoor, al snuffelend gaat ze op zoek naar de plek van de vogel. De vogel lag er al lang niet meer. Maar het spoor nog wel en dat was nog een onderzoek waard voor Camille.

Ik vind dit hele mooie en interessante ervaringen waarbij ik alleen maar meer respect krijg voor die neuzen. Al moet je soms wel heel erg veel geduld hebben….

Ik daag je uit om ook eens een snuffelsessie te doen. Wat maken jullie mee? Wat valt je op? Gebeurt er iets bijzonders?

 

Klik hieronder naar de link van Doggo.nl.

http://www.doggo.nl/artikelen/recreatie/het-belang-van-snuffeltijd/

 

 

Op zoek naar de schat!

Het is twee uur in de middag en ik loop met mijn honden naar het beginpunt, waar we de kinderen gaan ontmoeten. We zijn nog vroeg genoeg om wat te drinken en gaan nog even op een bankje zitten. Dat wil zeggen, ik op het bankje, Chico en Camille ploffen neer vlak voor mij op de grond.

Na een tijdje horen we in de verte opgewonden stemmen wat wel van een groepje kinderen moet zijn. De honden gaan staan en beginnen te kwispelen. Kijken even naar mij en weer naar de plek waar het geluid vandaan komt. Ze zijn het gewend en weten al precies wat we gaan doen. Ik sta op en samen lopen we naar de ontmoetingsplek. De kinderen herkennen de honden meteen en de honden beginnen harder te kwispelen. Camille mengt zich tussen de kinderen en leunt zachtjes tegen een jongen aan die haar begint te knuffelen. Anderen vinden haar toch nog wel een beetje spannend en groot. Chico krijgt meteen een hoop aandacht. Ook hij staat vrolijk kwispelend tussen de kinderen.

Dan heb ik even tijd om de ouders van de jarige een hand te geven en stel ik voor dat we naar het bankje gaan waar ik eerst ga vertellen over honden, wat wel en niet mag zodat het voor zowel de honden als de kinderen leuk is.

Er wordt aandachtig geluisterd en ondertussen wordt er gelachen om de fratsen van de honden. Er zijn een hoop vragen zoals: hoe oud zijn de honden en hoe het kan dat Chico ouder is terwijl hij kleiner is dan Camille? Waarom heeft hij maar één oog? En waarom mogen ze niet met stokken spelen? Ik vertel de kinderen hoe ze een brokje mogen geven en wat er kan gebeuren  als ze gaan rennen. Ik laat even zien wat ze moeten doen als een hond achter ze aanrent. Maar dan willen ze toch echt eindelijk beginnen.

En daar gaan we. 7 kinderen van 6 en 7 jaar vol enthousiasme. Samen lezen we de kaart, en gaan zij op zoek naar de kaartjes in de bomen. Ook de ouders krijgen een taak. Elke ouder heeft namelijk een team om te begeleiden en aan te moedigen.

En dan een eindje verderop krijgen ze de eerste opdracht met Chico. Terwijl hij de opdracht uitvoert hoor ik aan alle kanten aaaaaaah wat schattig.  Want wat is hij toch schattig als hij op zijn korte pootjes naar ieder kind rent dat hem roept. Met een aandachtige blik gaat hij zitten wachten tot hij een brokje krijgt om weer naar de volgende te rennen.

Bij de volgende opdracht moeten de kinderen allemaal achter Camille aan rennen, want ze wil iets laten zien. Maar wat? En ja hoor, even later wijst ze precies de goede plek aan en ook aan Camille beginnen alle kinderen nu te wennen. Ze is ondanks haar geblaf best lief, en al gauw begint de discussie welke hond nou eigenlijk liever is. Daar zijn ze nooit uit gekomen.

Dan zien de kinderen ineens een boom met allemaal gekke tekens. Alle kinderen worden bij elkaar geroepen om dat eens nader te bestuderen. Een ander jongetje ziet iets op de grond liggen, wat ook wel verdacht is. Zou hier dan de schat ergens liggen? Hé een gat in de grond, daar wonen de konijnen zegt een ander jongetje. Of de vos!

Bij de laatste opdracht nog even met de hele groep op de foto en dan hopen dat er genoeg aanwijzingen zijn om de schat te vinden. Gelukkig is daar Camille nog om een neusje te helpen.

Vol enthousiasme en opwinding rennen de kinderen achter haar aan. Aan alle kanten hoor je, zoek, zoek, zoek! En Camille rent vol enthousiasme voorop, kijkt een paar keer achterom om te kijken of ze haar volgen en wijst dan de plek aan….

Jaaaaaaa, gevonden! De jarige doet voorzichtig het kistje open. Wat zal er in zitten? De kinderen reageren enthousiast op de inhoud die meteen onderling wordt verdeeld.

De twee uur durende speurtocht ging als een flits voorbij. Ze zouden nog wel een keer willen!

Samen lopen we naar de auto. Op de terugweg mogen alle kinderen nog een stukje met de honden aan de lijn lopen. Wat een feest. Niemand vindt Camille meer spannend en iedereen wil ook een keer met haar lopen.

Bij de auto krijgen alle kinderen nog een certificaat en maken we nog even een foto.

Dan zijn de kinderen toch wel een beetje moe. Tijd om naar huis te gaan.

Later krijg ik allerlei berichten. De hele weg praatten de kinderen na over de honden, de speurtocht en wat ze allemaal mee hebben gemaakt. Ook thuis werd honderduit verteld over hun avontuur. Prachtig!

Angst voor honden

 

Je komt het vaak tegen. Kinderen die bang zijn wanneer ze een hond zien. Gillen, wegrennen of opgetild willen worden door een ouder is dan een veel voorkomende reactie. Met alle gevolgen van dien, want wat is er interessanter voor een hond dan een wegrennend, gillend kind.

Een bijzondere klant.

Het is bijna een jaar geleden dat ik stond te wachten op een groep meiden om te beginnen met een speurtocht. De telefoon ging en omdat ik vroeg ben besluit ik deze nog even op te nemen.

Aan de andere kant van de lijn hoor ik de stem van een moeder. Haar dochter is zo vreselijk bang voor honden dat het haar hele leven beïnvloed. Eigenlijk is ze bang voor alle dieren. De reden van de angst is onbekend, behalve dat de familie eigenlijk niet veel met honden te maken hebben.

We maken een afspraak voor een intake gesprek waarin ik uitleg hoe ik te werk ga en waar ik eventuele vragen kan beantwoorden. Ook geef ik aan dat ik geen therapeut ben en dat ik samen met de ouders bekijk wat goed is voor het kind. En zo beginnen de afspraken. De eerste sessies vertel ik over honden. Over de lichaamstaal, de do’s en de dont’s bij honden en we kijken naar vele plaatjes. Het meisje krijgt huiswerk en mag elke week in een eigen schriftje zichzelf een cijfer geven.

Bij de derde afspraak spreek ik af dat Chico mee komt. Het meisje mag dan op tafel zitten om vanuit een veilige plek kennis te maken met Chico. Ik beloof dat Chico aan de lijn blijft en zo mag ze vanaf de tafel naar hem kijken. Chico komt vrolijk binnen en begint meteen te snuffelen in huis. Ik leg uit wat hij doet en waarom hij dat doet. Samen kijken we hoe zijn staart eruit ziet en zijn oren en kijken we of hij boos of blij is en hoe we dat kunnen zien.

Zodra Chico te dicht bij de tafel komt schuift het meisje nog een stukje naar achteren. Ze kijkt gespannen en is ook erg blij wanneer hij weer weg gaat.

Het meisje zoekt erg veel steun bij de ouders. Er is zeker vooruitgang maar in zeer kleine stappen. Na 8 afspraken spreek ik met de ouders een evaluatie af. Hoe vinden zij het gaan, zien ouders vooruitgang? Willen zij verder met de afspraken of is het probleem veel dieper dan alleen angst voor honden? Moet er misschien een therapeut bij komen?

De ouders willen graag verder en dat is voor mij een compliment. Wel spreken wij af dat ik zonder de ouders aan de slag ga om sneller een band te krijgen met het meisje. Dat helpt. En bij inzetten van haar interesses en door speurtochten te doen  krijgt ze langzaam vertrouwen in Chico. Na de eerste keer commando’s geven, en van tafel af te komen gaan we naar buiten; het meisje durft nu naast mij en Chico te lopen. Wat afspraken later houdt ze Chico vast aan de lijn en ze gaat met sprongen vooruit.

Prachtig als dan het eerste brokje uit de hand gegeven geeft. Voor het eerst knielt ze voor Chico om zo dichtbij hem te komen en te aaien, en nog een brokje te geven.

En wat is Chico toch een geweldig hondje. Zo rustig en geduldig waardoor hij het vertrouwen en de liefde van iedereen voor zich wint. Nu, bijna een jaar later mag Chico los lopen bij het meisje, gooit ze de bal voor hem en durft zij hem weer van hem te pakken om weer te gooien. Ze kan wat kunstjes en ze is helemaal vertrouwd met hem. Ook Camille is inmiddels in beeld. Van een afstand en aan de lijn krijgt ook zij nu commando’s. En een voorzichtige aai op de rug kan ook al. Wel moet Camille dan naar mij kijken. Camille, een grote bruine krullenbol. Lief, jong en een stuk speelser en vooral luidruchtig. In eerste instantie zou je denken, wat doet zo’n hond bij een kind dat zo bang is. Maar ook zij heeft al heel wat vertrouwen en liefde gewonnen van vele kinderen. En zij laat nou juist zien hoe honden ook kunnen zijn. Ook blaffen en snelle bewegingen horen bij de hond. Camille is duidelijk in haar signalen en daarom een prachtige hond om van te leren.

Het meisje en ik hebben nog heel wat stappen te gaan. Zodra het vertrouwen in Camille er volledig is, kunnen we de eerste stappen met vreemde honden op straat gaan doen, met als laatste een wandeling door een losloopgebied. Ik ben trots op het meisje dat langzaamaan haar angst overwint en zich steeds vrijer voelt op straat.

Het is prachtig mooi werk, en ik ben oh zo trots op mijn hondenteam!

ChiCa Therapiehonden is onlangs langs geweest bij Lifestyle for Pets waarin ik samen met Chico en Camille vertel over het werk met kinderen die angst hebben voor honden. Benieuwd naar de uitzending?

Klik dan op onderstaande link.

http://www.chicatherapiehonden.nl