Een dubbel gevoel…

Wanneer mag iemand een hond aaien en waar mag je dan aaien? Ik word altijd blij van kinderen die geleerd hebben dit netjes te vragen voor ze op een hond duiken. ,,Want zeg nou zelf, je wilt toch ook niet zomaar door een wildvreemde “geaaid” worden?” Leg ik altijd uit tijdens mijn werk met kinderen. Zelf maak ik het dagelijks mee, mensen komen zomaar aaien. Voor mijn werk is het belangrijk dat mijn honden de mensen positief blijven zien. Daarom een extra bescherming op het tuigje van Camille die duidelijk wat meer moeite heeft met ongevraagde aanrakingen. Of het helpt?

Sinds kort heb ik voor Camille tekst op haar tuigje gedaan. “Niet aaien, Niet afleiden”.

Nee Camille is geen hulphond of blindengeleidehond. Maar ze vindt het, net als de meeste honden, niet zo leuk om zomaar uit het niets geaaid te worden. Ik snap het wel. Wie wil nou niet die prachtige  bruine krullen aanraken en voelen. Het liefst op de kop. Ik zie het altijd al aankomen. Mensen zien haar in de verte al en zeggen tegen hun gezelschap; “kijk nou wat een prachtige hond!” Wat een mooie kleur! Ze blijven naar Camille staren. Camille staart onzeker terug. Ik probeer ondertussen de aandacht van Camille te krijgen en ga daarom even stil staan. Daar is ze weer, de aandacht op mij en daarom beloon ik haar met mijn stem en een brokje. De mensen kijken nog steeds en roepen nog eens hoe mooi ze is. Ze komen steeds dichter bij en Camille blijft mij keurig aankijken. Nu zijn ze nog een paar passen van ons verwijderd. Camille wordt onrustig en kijkt om en weer terug naar mij. Terwijl de vrouw naar Camille blijft kijken stopt ze bij Camille: “Mag ik vragen welk ras dit is?” En ondertussen gaat haar hand richting de kop van Camille. Camille richt haar kop naar de hand en probeert deze te ontwijken. Ze tongelt een paar keer gespannen en kijkt vervolgens weg. Maar de de vrouw ziet het niet. En weer ondergaat Camille die hand op haar kop, door een wildvreemde, zonder toestemming. Zodra ze kan loopt Camille weg van haar. De vrouw probeert nog achter haar aan te lopen om toch nog even aan te raken: ,,wat is ze lekker zacht hé?” Roept ze. Terwijl Camille gaat staan snuffelen aan een graspolletje.

Soms loopt Camille naar de mensen toe, mensen begroeten haar dan vrolijk zonder meteen te aaien, maar te laten snuffelen. Ze vindt het dan heel gezellig om even te knuffelen. Geen probleem. Vaak zijn dat kinderen die ze gezellig vindt. Maar die ongevraagde hand die richting haar kop gaat, daar wordt ze onzeker van.

We lopen door. In de verte komt een familie aan met twee kinderen. Ze staren naar Camille. Eén van de meisjes zoekt, terwijl ze Camille aan blijft kijken de steun bij haar moeder. Angstvallig kruipt ze tegen haar moeder aan. Ik probeer de aandacht van Camille te vragen zodat zij rustig langs kunnen lopen. Dat gaat nu een stuk moeilijker. Camille staart terug naar de familie en loopt richting de kinderen. Ik ga stil staan en blijf proberen de aandacht te krijgen. Dan heb ik contact met Camille en beloon haar weer met mijn stem en een paar brokjes. Dit was wel heel knap. Kan me voorstellen dat ze die mensen nu in de gaten wilde houden.

De mensen lopen door en ook wij gaan weer verder.

Nog twee vrouwen lopen in tegengestelde richting dan wij. Ze zijn druk in gesprek en kijken even naar de honden terwijl ze druk verder praten. De vrouw doet iets voor met haar arm en maakt een beweging naar voren. “Kijk uit hoor!”,, Die hond denkt anders dat je een snoepje hebt” zegt de vrouw ernaast. Camille ziet het en gaat nieuwsgierig kijken. Ze snuffelt aan de vrouw en kwispelt rustig. “Oh zei de vrouw tegen Camille, die gestopt was met vertellen, ik heb geen snoepje. Ze begon Camille te aaien. Camille vindt het goed en gaat even tegen de vrouw aanstaan.

Hey!  Zei die andere vrouw: ,,Er staat niet aaien, niet afleiden!”

,,Oh sorry, dat had ik niet gezien.” En meteen werd het aaien gestopt. ,,Het geeft niet,” zei ik: ,,Ze ging zelf op u af en vond het goed.”Niet aaien, niet afleiden is omdat ze vaak uit het niets wordt geaaid, daar schrikt ze van.”

De vrouw begon haar meteen weer te aaien. Toen ze op keek zag ik dat de vrouw tranen in haar ogen had. “Ik had het zo nodig,” zei ze: ,,ik denk dat ze dat aanvoelde.” Ze bedankt Camille, dat ze haar mocht aaien en loopt vervolgens verder met haar gezelschap. Terwijl ik de vrouw haar verhaal weer hoor oppakken, lopen wij naar de auto.

http://www.Chicahondenschool.nl

http://www.chicatherapiehonden.nl