Omgekeerde wereld?

Na een periode van regen is het vandaag weer eens een zonnig. Ik besluit naar het bos te gaan waar mijn honden lekker kunnen struinen, snuffelen en in het water kunnen spelen. Even rust na wat drukke dagen. We lopen een klein paadje in waar we “meestal” geen andere honden tegenkomen. Dit keer komt een baasje aanlopen met een Jack Russel.  De Jack Russel nadert en fixeert richting Camille. Camille blijft stil staan en begint wat te snuffelen. De Jack Russel blijft fixeren en komt steeds dichter bij Camille. Camille verstijfd en doet haar staart nog een stukje omhoog. Ze staat schuin richting de Jack Russel, haar oren gaan naar voren en naar achteren. Bij een paar meter afstand begint de Jack Russel te grommen en sprint recht op Camille af. “Hij doet niks hoor:”, hoor ik de begeleider roepen die een stukje achter haar hondje aanloopt.” ,,Hij wil alleen maar spelen!” Uit ervaring weet ik dat Camille niet graag op die rechtstreekse manier wordt benaderd.  Camille bleef rustig. De mevrouw herhaalde nog eens dat de hond alleen maar wilde spelen. Ik legde uit dat Camille het niet prettig vindt om zo rechtstreeks door een grommende hond benaderd te worden. Dat ze daardoor haar grens wel eens aan geeft.  “Oh, zei de mevrouw: ,,Maar dat mag ze niet.” ,,Ze mag niet grijpen, dat moet je haar afleren.”

Herken je zo’n situatie? Wat deed jij? Hoe reageert jou hond als een andere hond rechtstreeks op jou hond af komt? Mag een hond zijn grens aangeven volgens jou?

20160803_143053

 

 

Een dubbel gevoel…

Wanneer mag iemand een hond aaien en waar mag je dan aaien? Ik word altijd blij van kinderen die geleerd hebben dit netjes te vragen voor ze op een hond duiken. ,,Want zeg nou zelf, je wilt toch ook niet zomaar door een wildvreemde “geaaid” worden?” Leg ik altijd uit tijdens mijn werk met kinderen. Zelf maak ik het dagelijks mee, mensen komen zomaar aaien. Voor mijn werk is het belangrijk dat mijn honden de mensen positief blijven zien. Daarom een extra bescherming op het tuigje van Camille die duidelijk wat meer moeite heeft met ongevraagde aanrakingen. Of het helpt?

Sinds kort heb ik voor Camille tekst op haar tuigje gedaan. “Niet aaien, Niet afleiden”.

Nee Camille is geen hulphond of blindengeleidehond. Maar ze vindt het, net als de meeste honden, niet zo leuk om zomaar uit het niets geaaid te worden. Ik snap het wel. Wie wil nou niet die prachtige  bruine krullen aanraken en voelen. Het liefst op de kop. Ik zie het altijd al aankomen. Mensen zien haar in de verte al en zeggen tegen hun gezelschap; “kijk nou wat een prachtige hond!” Wat een mooie kleur! Ze blijven naar Camille staren. Camille staart onzeker terug. Ik probeer ondertussen de aandacht van Camille te krijgen en ga daarom even stil staan. Daar is ze weer, de aandacht op mij en daarom beloon ik haar met mijn stem en een brokje. De mensen kijken nog steeds en roepen nog eens hoe mooi ze is. Ze komen steeds dichter bij en Camille blijft mij keurig aankijken. Nu zijn ze nog een paar passen van ons verwijderd. Camille wordt onrustig en kijkt om en weer terug naar mij. Terwijl de vrouw naar Camille blijft kijken stopt ze bij Camille: “Mag ik vragen welk ras dit is?” En ondertussen gaat haar hand richting de kop van Camille. Camille richt haar kop naar de hand en probeert deze te ontwijken. Ze tongelt een paar keer gespannen en kijkt vervolgens weg. Maar de de vrouw ziet het niet. En weer ondergaat Camille die hand op haar kop, door een wildvreemde, zonder toestemming. Zodra ze kan loopt Camille weg van haar. De vrouw probeert nog achter haar aan te lopen om toch nog even aan te raken: ,,wat is ze lekker zacht hé?” Roept ze. Terwijl Camille gaat staan snuffelen aan een graspolletje.

Soms loopt Camille naar de mensen toe, mensen begroeten haar dan vrolijk zonder meteen te aaien, maar te laten snuffelen. Ze vindt het dan heel gezellig om even te knuffelen. Geen probleem. Vaak zijn dat kinderen die ze gezellig vindt. Maar die ongevraagde hand die richting haar kop gaat, daar wordt ze onzeker van.

We lopen door. In de verte komt een familie aan met twee kinderen. Ze staren naar Camille. Eén van de meisjes zoekt, terwijl ze Camille aan blijft kijken de steun bij haar moeder. Angstvallig kruipt ze tegen haar moeder aan. Ik probeer de aandacht van Camille te vragen zodat zij rustig langs kunnen lopen. Dat gaat nu een stuk moeilijker. Camille staart terug naar de familie en loopt richting de kinderen. Ik ga stil staan en blijf proberen de aandacht te krijgen. Dan heb ik contact met Camille en beloon haar weer met mijn stem en een paar brokjes. Dit was wel heel knap. Kan me voorstellen dat ze die mensen nu in de gaten wilde houden.

De mensen lopen door en ook wij gaan weer verder.

Nog twee vrouwen lopen in tegengestelde richting dan wij. Ze zijn druk in gesprek en kijken even naar de honden terwijl ze druk verder praten. De vrouw doet iets voor met haar arm en maakt een beweging naar voren. “Kijk uit hoor!”,, Die hond denkt anders dat je een snoepje hebt” zegt de vrouw ernaast. Camille ziet het en gaat nieuwsgierig kijken. Ze snuffelt aan de vrouw en kwispelt rustig. “Oh zei de vrouw tegen Camille, die gestopt was met vertellen, ik heb geen snoepje. Ze begon Camille te aaien. Camille vindt het goed en gaat even tegen de vrouw aanstaan.

Hey!  Zei die andere vrouw: ,,Er staat niet aaien, niet afleiden!”

,,Oh sorry, dat had ik niet gezien.” En meteen werd het aaien gestopt. ,,Het geeft niet,” zei ik: ,,Ze ging zelf op u af en vond het goed.”Niet aaien, niet afleiden is omdat ze vaak uit het niets wordt geaaid, daar schrikt ze van.”

De vrouw begon haar meteen weer te aaien. Toen ze op keek zag ik dat de vrouw tranen in haar ogen had. “Ik had het zo nodig,” zei ze: ,,ik denk dat ze dat aanvoelde.” Ze bedankt Camille, dat ze haar mocht aaien en loopt vervolgens verder met haar gezelschap. Terwijl ik de vrouw haar verhaal weer hoor oppakken, lopen wij naar de auto.

http://www.Chicahondenschool.nl

http://www.chicatherapiehonden.nl

Drie keer is scheepsrecht, Camille

We zijn inmiddels alweer een paar jaar verder. Terwijl ik met de opleiding tot kynologisch instructeur bezig ben hak ik ook de knoop door. Er kwam een nieuwe pup. In de toekomst wil ik een eigen bedrijf beginnen in samenwerking met mijn honden. Waarin ik workshops en speurtochten aanbiedt aan kinderen met als doel hen in te lichten over honden op een leuke leerzame en gezonde manier.

We zijn inmiddels alweer een paar jaar verder. Terwijl ik met de opleiding tot kynologisch instructeur bezig ben hak ik ook de knoop door. Er komt weer een pup. In de toekomst wil ik met mijn honden een eigen bedrijf beginnen; ik wil workshops en speurtochten aanbieden voor kinderen. Doel is hen, op een leuke, leerzame en gezonde manier, de voorlichting geven over honden.

Dat is een hele zoektocht. Ik wil me goed voorbereiden.Welk ras past bij mij? Welk ras past bij het werk? Hoe vind ik een goede fokker? Wat is een goede grootte? Ik kom uit bij verschillende rassen zoals de Kooiker, Duck Toller Retriever, Labrador, Vizsla, of toch een onbekend ras? Of een Labradoodle? Er is ook zoveel keus. Ik wil een grotere hond dan Chico en dat ze niet verharen spreekt me ook erg aan.  Velen vallen voor mij uiteindelijk af vanwege karakter (wat niet eens altijd iets zegt). Ik kom uit bij de waterhonden: vanwege karakter en grootte van de honden kies ik voor de Barbet. Zelf heb ik er nog nooit van gehoord dus begin ik alle informatie over het ras te zoeken. Ik heb zin om die uitdaging aan te gaan. Een grotere hond, een tweede hond, en voor het eerst op zoek naar een rasvereniging.

Een Barbet, is,  een tamelijk  onbekend ras en om een pup te krijgen moet ik wel even op de wachtlijst. Dat vind ik niet erg, ik heb geen haast. Kleur maakt mij ook niet uit, wel wil ik graag een teef omdat mij dat beter lijkt voor Chico. Het karakter is voor mij veel belangrijker. Oké, stap 1 is gezet, nu op zoek naar een goede fokker; bestaat dit ras wel in Nederland? Ik weet nu welk ras en ik weet wat ik uiteindelijk wilde met de hond. De kennismaking met verschillende fokkers kan beginnen.

Bij alle fokkers word ik hartelijk ontvangen en heb ik een goed gevoel. Ze komen open over en omdat de wachtlijsten best lang zijn raden ze allemaal aan om bij verschillende fokkers in te schrijven voor de wachtlijst. Dat doe ik dan ook. De honden bij de fokkers zijn ook geweldig. Lief, aanhankelijk en rustig in huis. Bij één van de fokkers kan ik ze ook tijdens een wandeling leren kennen, daar ben ik blij om. Een hond in huis is toch anders dan buiten. Ik geniet ervan en ben steeds meer overtuigd van het ras. Eerlijk is eerlijk, ik moet wel wennen aan het uiterlijk, en dat is nou niet meteen hetgeen ik op val. Maar als het karakter maar goed is. “Ik hou de hond gewoon kort qua vacht” is mijn gedachte.

Ik bereid me voor op een hoop vragen aan de fokkers. Ik wil bijvoorbeeld weten of het honden zijn die graag werken en in de buurt van de begeleider blijven, of dat ze zelfstandig zijn. Ik wil weten hoe de socialisatie van de pups gaat en met hoeveel weken ze naar hun nieuwe huis mogen. Of ze binnen opgroeien en kennis maken met allerlei mensen, geluiden en andere prikkels. Of ze al kennis maken met borstelen en een bench. Ik zie dat de gezondheidsonderzoeken goed zijn,dat is mooi. En ook erg interessant om te zien of de voorouders ook gezond waren en hoe de vader is.

Het lange wachten is begonnen en ik kan niet meer stoppen met kijken naar Barbet pups en informatie over de Barbet via internet.

Maar toen kwam het grote nieuws ergens in Augustus 2014. De moederhond is drachtig. (Alsof je zelf zwanger bent, hihi). Wat spannend, want het is nog niet zeker of daar ook een pup voor mij bij zit. Van een andere fokker waar ik ingeschreven sta, hoor ik dat de moeder niet drachtig is. Dat kan dus ook gebeuren…

En dan is het 24 oktober en kwam het verlossende nieuws! 11 pups zijn er geboren. Allemaal bruin, 6 reutjes en 5 teefjes. Én er was ook een teef voor mij!! Ik kan niet uitleggen hoe blij ik ben met het nieuws. Een tweede hond is in aantocht! Nog een top hond samen met Chico. De voorbereidingen beginnen, naam bedenken, inkopen doen en op zoek naar een goede hondenschool. Een bench aangepast aaneen grotere hond, nieuw speelgoed, en alvast op zoek naar een goede dierenverzekering. Elke dag kijk ik of er nieuws is en hoop ik op nieuwe foto’s. Welke van die kleine krullenbollen zou van mij worden?

Met 3 weken mocht ik komen kijken. Ik voel blijdschap, zenuwen, opwinding. En tegelijk bedenk ik waar ik allemaal op wil letten tijdens het bezoek. Een vriendin gaat mee kennismaken. Bij aankomst worden we hartelijk ontvangen en zien een enorme kist met 11 prachtige pups.

Ik zou dit keer alleen kennis gaan maken met de pups, welke bij mij komt wonen is nog niet te zeggen. Ik maak kennis met de 5 teefjes. Wat klein, ze hebben net de oogjes open en kunnen, nog wat onhandig, een paar stapjes maken. Eén voor één liggen ze op schoot en vallen in slaap. Ze ruiken heerlijk naar pup en zien er prachtig uit. Ik zou op dit moment ook niet kunnen kiezen welke pup bij mij zou passen. Dat kan ook niet in een uur. Sommigen hebben een witte vlek op de borst, anderen zijn geheel bruin. Natuurlijk wil ik ook foto’s maken, maar de bruine kleur en de beweeglijke pups maken dat erg lastig. Ook de moeder ziet er goed uit en er zijn nog twee andere honden aanwezig.

Na een uur rijden we terug naar huis en kan ik nu al verheugen op het volgende bezoek als ze 6 weken zijn. En oooooh wat duren die 3 weken lang.

3 weken zijn voorbij. Een spannend moment, want nu zal duidelijk zijn welke pup bij mij zou komen wonen. Bij binnenkomst zie ik 11 prachtige bruine krullenbollen door elkaar en ik zie werkelijk geen verschil. Het krioelde pups. Weer werd ik hartelijk ontvangen, en krijg ik een prachtige pup in mijn armen. “Dit wordt de jouwe”, hoorde ik zeggen. Een beetje verbaasd en onwennig sta ik daar met een prachtige pup!  Het was een schatje, en de pup leek al net zo verbaasd als ik in mijn armen. Ik kan niet geloven dat deze, nu al zo’n grote pup, over twee weken met mij mee gaat.  Ik wil weten waarom zij denken dat deze pup bij het werk zou passen dat ik wil gaan doen met haar. Het is een ondernemende pup, lekker ondeugend is het antwoord.

Ik vraag aan de fokkers of ik de pups even vrij in de tuin mag zien. Dat is geen probleem. De pups worden met z’n allen in een grote bench op wielen gedaan en naar buiten gereden. Buiten wordt het deurtje geopend en 11 bruine pups rennen vrolijk de bench uit. Ik herken mijn pup, die Camille zou heten, allang niet meer tussen de spelende, krioelende, stoeiende en levendige hondjes. Het is een mooi gezicht, dat wel. Totdat de pups de moeder opzoeken om met zijn allen aan haar tepels te hangen. Ongelooflijk gezicht. Weer probeer ik wat foto’s te maken, om thuis nog veel naar haar te kunnen kijken. Die laatste weken zouden een eeuw duren dat wist ik nu al.

De laatste voorbereidingen worden getroffen. Eten, genoeg kauwbotten, speelgoed, etensbakken en definitieve keuze van een hondenschool. Ik kan 2 dagen na haar aankomst instromen. Helemaal goed. Een paar dagen voor Kerst haal ik haar op. Weer die opwinding, spanning en vreugde. Nu is het echt zover en de angst en twijfel komen ook ineens weer op. Weer de zelfde vragen als bij Chico. Kan ik dit wel? Doe ik hier goed aan? Zal ze een goede therapiehond zijn? Ik wist het niet.

Gelukkig kan ik al vroeg ophalen. Chico bleef even bij een oppas in Putten en mijn tante kan gelukkig mee ophalen. We worden weer gezellig ontvangen en ook Camille liep al, apart van de rest, rond in huis. Wat een enorme pup was ze al! Niet te geloven wat ze is gegroeid in een paar weken. Heel iets anders dan een klein bolletje wol dat Chico was. Alle pups zien er prachtig uit. Voor mij is Camille al meteen de mooiste. Het is even onwennig, enerzijds is ze na het tekenen van het contract van mij, maar ze is nog bij de fokkers in huis. Die omschakeling van de verantwoordelijkheid voor die jonge pup is even wennen. Maar het moment is daar, ze mag weg uit haar vertrouwde omgeving, op weg naar nieuwe avonturen. We krijgen nog een knuffelmuisje mee voor haar, wat pensstaafjes en eten voor de eerste dagen. En natuurlijk haar paspoort. Camille is dan al ingeënt, gechipt en ontwormt.

In Putten bij mijn tante thuis maakt Chico kennis met zijn zus. Hij moet erg wennen aan haar aanwezigheid, maar heeft dan nog niet door dat ze voorgoed bij ons blijft wonen. Ze is dan ook niet erg makkelijk en moet hem regelmatig hebben met haar puppyfratsen. Ze is dan ook meteen veel groter dan hij, dus is het voor hem moeilijk opboksen tegen haar, waarbij ik regelmatig in moet grijpen.

Terwijl Camille kennismaakt met de omgeving in Putten ga ik zitten op de grond. Ze werd moe, die kleine meid. Ze zoekt mij op en valt bij mij op schoot in slaap. Ik wist dat de band met deze pup nog moest groeien. Maar ik hield nu al van die kleine, ondeugende draak.

Het is óók erg wennen, Camille vraagt veel aandacht, logisch, ze moet alles nog leren. Maar ondertussen moet ik Chico vooral niet vergeten. Ik voel mij dan ook regelmatig schuldig  naar Chico. Camille blijkt geen seconde alleen te kunnen zijn. Dus even apart naar buiten is dan ook geen optie. Als ik even naar de gang ga schreeuwt ze alles in paniek bij elkaar, en springt bijna dwars door de deur. De eerste weken slaap ik naast haar op de bank. Zij in de bench. Ze heeft ook veel diarree, spanning? Ook heeft ze regelmatig allemaal bulten op haar buikje. De eerste maanden zijn dan ook erg zwaar, maar ik voel me rijk met mijn twee honden. Camille leert ontzettend snel en doet het goed op de hondenschool. Al vroeg laat ik haar korte momenten kennismaken met ouderen, kinderen en de basis commando’s leert ze ook snel.In het begin zijn de gordijnen, boeken en tijdschriften erg leuk. Al gauw leert ze waar ze wel mee mag spelen.

Ze moet best wennen aan de drukte van Den Haag. Ze is wat wantrouwend naar mensen die ineens langs lopen. Het zijn dan ook veel indrukken voor zo’n jonge pup. Trams, auto’s, vrachtwagens, bussen, fietsers, geluiden. Het is niet niks om van een rustige omgeving, te verhuizen naar de grote stad.

Voor de derde keer heb ik een pup in huis. En alle 3 op een totaal andere manier.  Chico komt ook van een goede fokker. Geen officiële fokker, waardoor ik niks weet van zijn voorouders. De moeder was er wel, en hij groeide in een liefdevol huis op. Chico is een top hondje waar ik nooit spijt van heb gehad.

Het is fijn om te weten dat Camille papieren heeft, en mijn persoonlijke keuze zou nu sneller gaan naar een officiële fokker, met kennis over genetica, maar ook over honden. Hoe zij zich ontwikkelen, de fases en hoe zij leren.

Voor mij geldt: Een dag geen hond is een dag niet geleefd. 🙂

 

3 keer is scheepsrecht, Chico

Je zult wel denken, waarom schrijft ze haar ervaringen op met haar 3 honden? Is 3 keer scheepsrecht? Ik denk het niet. Ik denk dat je je moet blijven ontwikkelingen. Bij elk dier die je neemt moet je je afvragen wat je in huis haalt. Zodat je zoveel mogelijk rekening houdt met het welzijn van het dier. Als je er open voor staat leer je enorm veel van elk hond. En soms met vallen en opstaan. Met momenten dat je niet weet hoe te handelen. Ook al heb je een opleiding gedaan, ook al heb je met je vorige hond een cursus gevolgd. Elke hond heeft zijn eigen karakter en soms moet je toch op zoek naar wat wél of niet werkt bij deze hond.

Wat hebben jullie gedaan voor er een hond kwam? Heb je je verdiept in het ras? Heb je je verdiept in de fokker? Weet je zeker dat het geen broodfokker was?
Heb je gelezen hoeveel beweging je hond nodig heeft?
Ken je de honden etiquette?
En de regels tussen hondeneigenaren onderling. Hoe kun je rekening houden met elkaar?

Ben je het eens? Dat je je in moet lezen, voor je aan een hond begint? Vind je dat alle mensen die een hond nemen, naar een erkende hondenschool moeten?

Jaren later alweer. Trovão moest ik tot mijn grote verdriet achterlaten in Brazilië. Ik vond het vreselijk, maar was blij dat hij bij mijn ouders kon blijven en zo werd hij niet aan zijn lot overgelaten. Ik moest er niet aan denken om hem zomaar bij mensen achter te laten, die hem misschien niet zo goed zouden verzorgen.

Na een aantal jaren Nederland, kwam weer het grote gemis van een hond. Bij elke wandeling droomde ik ervan dat er een hond mee was om de wandelingen gezelliger te maken. Maar ik was ook bang voor de stap. Kon ik het betalen? Het gaat zo anders dan in Brazilië.

Ik besloot dat een klein hondje daarom beter was om mee te beginnen.  Ik had liever een grotere hond, maar een grote hond is nu eenmaal duurder om te onderhouden. Dit hondje mocht echt hond zijn, zonder teveel betutteling, zoals men wel eens ziet bij kleine hondjes.

Maar dan, ik had gelezen in boeken, op internet, waar je op moest letten om geen hond van een broodfokker te kopen, maar ik had werkelijk geen idee hoe ik aan een hond moest komen. Mijn tante had twee boomertjes, en dus vroeg ik haar of zij iemand met pups wist. Zij had toevallig via via gehoord dat er een nestje shih tzu puppen geboren zouden worden.

Ik had geen idee wat Shih Tzu hondjes waren en hoe ze eruit zagen. Dus ik zocht het op en begon het ras te bestuderen. De foto’s van de hondjes waren die met lang haar en dat vond ik eigenlijk helemaal niks. Maar dat kon ik natuurlijk ook knippen.  Mijn tante zou mij helpen met uitzoeken en ging bij elk bezoek ook mee, hetgeen ik als onervaren koper van een pup wel erg waardeerde.

De fokker was geen officiële fokker, maar had een gelegenheidsnestje. Er werden 4 puppen geboren. Groeiden op in huis, alles was schoon en ze zagen er kerngezond uit. Ik bezocht de pupjes zo vaak mogelijk. Ze kregen van alles aangeboden om mee te spelen. al met al, het zag er goed uit. Wat een vrolijke open hondjes! Staartjes prachtig in een boogje omhoog. Geen één hondje kwam onzeker of verlegen over. Prachtig om te zien. Elke week was het vachtje weer een stukje gegroeid. Totdat ik ineens een klik voelde met één van de twee reutjes, met een koppetje alsof hij een brilletje had. Dat zou mijn Chico worden!

Na 8 weken mocht hij dan eindelijk naar huis. Februari 2012 toen het 10 graden vroor en hij direct kennis mocht maken met kou, sneeuw en ijs. Hoewel ik me enorm verheugde op de komst van Chico, vond ik het ineens erg spannend. Kon ik dit wel? Wat een verantwoordelijkheid! Ken je dat ook? Dat je toch dan gaat twijfelen, maar wel wilt doorzetten? Nu was het echt, nu moest ik het doen. Maar al gauw was het of het nooit anders was geweest. En toch bij elke pup heb ik weer, had ik nu maar meer genoten van die periode. Want wat een werk is een pup!

Op de hondenschool was Chico de snelste leerling en hij vond het enorm gezellig. Wat een vrolijk open hondje.  Hij deed het zo goed en vond het zo leuk. Van de Duitse herder, labradoodle, briard, ridgepack en labrador was hij de eerste die de oefeningen begreep. Met zijn eigenwijze kop.

De hondenschool vonden we allebei geweldig. We volgden alle cursussen die we konden volgen en toen was het helaas afgelopen. Wat nu? De hondenschool zocht iemand die kon komen helpen tijdens de lessen. En ik vond het een enorme eer dat ik dit mocht doen. Ik kwam assisteren, en na een jaar mocht ik zelf les geven. Opleiding was in eerste instantie niet nodig, ik wist toch hoe ik het mijn hond had geleerd?

Het voelde niet helemaal goed voor mij om dat te doen zonder opleiding en zo besloot ik me op te geven voor een opleiding welke toch wel heel anders werkten als ik op de hondenschool geleerd had. Wat een geweldige opleiding en weer ging een wereld voor mij open. Ik was heel lang in conflict met mij zelf, tussen alles wat ik tot zover bij de hondenschool had geleerd, en uit de boeken. Ideeën als:  Wanneer de hond bleef blaffen naar een eend of uit verveling gewoon even een ruk geven, dominantie enz. en anderzijds de nieuwe theorieën van de opleiding. Ik vond het best verwarrend. Hoewel ik zelf allang door had dat het bij Chico totaal niet werkte om stem te verheffen, druk op de riem te doen. Zodra ik een gezellige stem op zet had ik veel meer contact. Ondertussen was ik nog steeds op de hondenschool les aan het geven, maar merkte ook dat het steeds minder bij mij ging passen. De hondenschool stond niet open voor een andere aanpak zodat ik er van kon leren en daar een stage lopen was dus ook geen optie. Dus besloot ik hier te stoppen met les geven. Totdat ik een stageplek  moest vinden voor de opleiding die ik deed en zo kwam ik bij een andere hondenschool die werkte zoals ik dat geleerd had bij de opleiding. Op een positieve manier, kleine stappen aanleren, werken met een clicker of clickerwoord.

Heel anders dan het idee dat je een hond niet moet laten domineren, altijd boven hem staan. Als eerste de deur uit, op zijn rug leggen als hij te bijterig was, of je hand dwars in zijn bekje steken. Vooral niet op de bank laten en zeker niet in bed laten slapen enzovoorts, enzovoorts.

Met mijn derde hond, die Camille zou heten, zou ik het weer anders doen en helemaal zoals ik bij de opleiding had geleerd. Ik leerde steeds meer mensen kennen die op een positieve manier trainden en het klonk allemaal steeds logischer.

En toch zie ik mensen die zijn blijven hangen in de methodes van 20 jaar geleden. Rukken en trekken aan de hond. Er wordt tegen ze geschreeuwd. Honden die meer robot moeten zijn en móeten luisteren., anders zwaait er wat….

3 keer is scheepsrecht. (deel 2)

Het is makkelijk oordelen wanneer we mensen met hun hond bezig zien. Maar misschien ontbreekt hem gewoon de kennis?

Graag vertel ik over mijn avonturen in de hondenwereld en hoop hiermee mensen op ideeën te brengen. Mensen uit te leggen waarom ik op een bepaalde manier te werk ga en hoe de wereld voor mij open ging na de opleiding tot kynoligisch instructeur bij Dogvision. Ik ben ervan overtuigd dat we nooit uitgeleerd raken, zeker ook niet op het gebied van honden.

Het is niet zo simpel om te veranderen, makkelijk is het om bij je oude kennis te blijven. Maar moet je niet altijd blijven leren als je een dier neemt? Je inlezen? Dingen veranderen, er is steeds meer kennis. Wie weet waar we over 20 jaar staan met de kennis.

In Brazilië had ik mijn eerste hond. Trovão. Zijn moeder, Lua, wat maan betekend in het Portugees, woonde wel bij mensen thuis, maar zwierf vooral op straat, zo gaat dat in Brazilië. Mensen zijn gek op hun hond, en ook echt wel even verdrietig als deze dood gaat, maar het is toch niet te vergelijken met hoe ik, en velen met mij hier in Nederland, met honden omgaan.

Ik besloot dat ik een pupje wilde uit het nest van deze zwarte teef die ons ooit achterna liep op straat en niet meer weg ging. Ze kreeg om de zoveel tijd een stuk of 6 pupjes. Als ze oud genoeg waren konden mensen de pups gratis op komen halen. Castreren van teefjes of reutjes bestaat niet in dit plaatsje in het noorden van Brazilië. Dus dat fokt vanzelf en er is weinig aan te doen. Zelfs als je je best doet om je loopse teef in huis te houden, vinden honden altijd wel een manier uit om toch bij elkaar te komen. Al is het dwars door een hek.

Het is soms schrijnend om de honden op straat te zien. De één ziet er slechter uit dan de ander. Soms kaal van de schurft. Anderen schuifelend over straat omdat de achterpoten gebroken zijn. Honden die zo mager zijn dat je je afvraagt hoe deze nog kan leven? Je went eraan. Het hoort bij het straat beeld. En wat kun je doen? Het zijn zoveel honden, zoveel katten? Je kunt ze niet redden, en ook de gemeente doet er niets aan. En hoewel de honden niet altijd even leuk behandeld worden, zijn er ook mensen die de honden wat extra’s toegooien. Restjes vlees en botten of wat dan ook. Wanneer een teefje loops is, verzamelen zich allerlei reuen van ver om achter haar aan te gaan. De teef heeft geen rust en de reuen maken ruzie met elkaar. Ook de honden met schurft doen gezellig mee, waardoor de schurft zich lekker kan verspreiden. Regelmatig kom je twee honden tegen die vast aan elkaar zitten. En dan hoop je maar dat mensen ze met rust laten, en niet uit elkaar proberen te halen. Maar meestal kunnen ze rustig hun gang gaan en lopen mensen er omheen.

De pups van Lua groeiden buiten op, in een hok op palen die men voor de pups had gemaakt. De palen waren nuttig, omdat in de regentijd de hele tuin onder water liep. Ze kregen restjes eten en enig contact met mensen was er wel, maar enige vorm van socialisatie door met ze te spelen, speeltjes aan te bieden was er niet. Dat ging vanzelf. Zodra de pups oud genoeg waren, sprongen ze zelf uit de hokken en scharrelden door de tuin. De tuin, was een modderige bende met veel troep wat niet perse veilig was. Sterke pups bleven leven. Minder sterke pups gingen dood en werden begraven. De teef kreeg wel extra eten en op hun manier zorgden ze echt wel goed voor de honden. Als de pups oud genoeg waren trok de teef erop uit en wandelde een rondje buiten zodra ze de kans had te vluchten. Na een tijdje kwam ze terug voor de pups.

Mensen begrijpen maar weinig van honden en ook ik had er weinig verstand van. Als de teef de grens aangaf bij de pups, dan werd de teef gestraft, want het was zielig voor de pups. Hoe kon ze dat nou doen? Ook snapte men niet dat ze de pups op een bepaalde leeftijd niet gewoon lieten drinken, of uren weg bleef. Wat een slechte moeder was het toch! Maar verder bemoeide men er zich weinig mee.  

Toen was het zover: ik koos een hondje uit, de enige bruine uit het nest. Ik had geen idee waar ik op moest letten en ging af op de kleur. (dat weet ik nu wel beter). Ik wilde alleen een reu, Want een teef betekent ook dat je steeds puppy’s hebt.  (Een loopse teef in Cametá uitlaten is verre van grappig. Je krijgt minstens twintig reutjes achter je aan en dat is niet echt rustig wandelen.) Hij zou Trovão heten, wat donder betekent  in het Portugees (Braziliaans). Het was een klein wollig beestje en lekker vrolijk huppelde hij door het huis. Een paar weken later kreeg ik van mijn moeder een boek van Martin Gaus, wat later al heel achterhaald bleek. Met de laatste informatie die ik had van Nederland over honden en hoe Martin Gaus de honden opvoedde, wist ik er verder weinig van. (internet was er toen nog nauwelijks in Cametá). Wat was ik dus blij met het boek, en met veel plezier las ik het en paste ik de oefeningen toe. Gelukkig was de beschrijving vooral positief en met belonen, maar het ging ook nog erg over dominantie en uitkijken dat de hond niet de baas werd.

Op een gegeven moment hoorde ik dat er een dierenarts in de stad was. En omdat hij toch wel kale plekken kreeg besloot ik eens bij hem langs te gaan. Trovão bleek puppy schurft te hebben. Daar kreeg hij iets tegen (echt geen idee wat), wormen, vlooien, teken en ook kon ik hem inenten. Misschien wel de enige hond in Cametá met een enting. Vele honden gaan dood aan Parvo of andere hondenziektes.

Na het wormenmiddel poepte Trovão werkelijk een macaroni drol aan wormen! Vreselijk! Dat zo’n klein beestje zoveel wormen kon hebben. Dit ging een paar dagen door. Zijn vacht werd weer mooi en ook was hij teek en vlooien vrij. Het was een vrolijk hondje, at en dronk goed en de hele dag liep ik met emmers en lappen achter hem aan om de plasjes en poepjes op te ruimen. Mijn hemel hoe kreeg ik die hond ooit zinnelijk?!

Na een paar weken was ik bek en bek af. Ik wilde alles perfect volgens het boekje doen en mensen laten zien wat je allemaal kon met een hond. Ik was de enige in Cametá die met een hond aan de lijn liep. In het boek stond, als de hond buiten zijn behoefte heeft gedaan in plaats van binnen, om dan vooral heel uitbundig blij te reageren. Je zult begrijpen dat ik daar wel enige moeite mee had.

Je moet je voorstellen dat het in Brazilië altijd warm is en dat mensen op straat leven als het ware. Ze zagen mij al staan. Blij om een plasje. Nee daar schaamde ik mij teveel voor.

Al snel kende iedereen op straat Trovão. Doordat hij aan de lijn liep was het vrij opvallend voor mensen en zo werd hij steeds vaker door mensen begroet.

In het boekje van Martin Gaus stond een schema van wanneer je eten moest geven en hoe vaak met dat schema de hond dan een plasje moest doen. Ik hield me er perfect aan, maar oh wat was ik moe. Trovão leerde snel, maar zindelijk worden heeft maanden geduurd. Hij was erg bijterig en in zijn enthousiasme beet hij zelfs eens in mijn neus wat voor een behoorlijke bloedbad zorgde.

En dan, de socialisatie met andere honden. Hoe moest ik dat doen met al die zieke honden? Ik was doodsbang dat mijn hond ook schurft zou krijgen en er net zo ziek uit zou zien als al die straat honden. Er waren vrienden die wel een hond hadden en daar nam ik hem dan regelmatig naar toe. Ze werden bevriend, maar verder liet ik hem vooral niet teveel met andere honden omgaan. Hij zag ze wel en kwam ze tegen op straat, maar zieke honden liet ik niet in de buurt komen. Het gaf best veel stress, want een rondje wandelen was niet makkelijk.  

In het boek stonden ook de basisoefeningen, en hoe ik deze aan moest leren. Om de zit aan te leren moest ik tegen zijn snuitje aanduwen en zodra hij zat enthousiast reageren. En dat deed ik. Het was wel wat lastig, maar het lukte. (Later bleek dat ik verkeerd gelezen had en dat ik op zijn stuitje moest duwen.) Al met al, beiden doe ik niet meer nu ik beter weet.

Maar wat was ik trots, toen ik merkte dat Trovão de oefeningen begon te snappen. Zit, af, blijf. Geweldig! En dat door middel van een boek!

16651439_954224278047716_1822069170_o
Trovão net 8 weken. Hier nog met wormen, schurft, teken en vlooien. Maar ooooh zo’n dotje!
16558965_954224331381044_142029065_n
Lua de moeder van Trovão. In de tuin. Niet bepaald netjes of schoon… (Cametá Pará, Brazilië).
16667733_954224288047715_1007635448_o
Trovão, de eerste dagen bij mij, huppelde vrolijk rond.

 

16558532_954224338047710_622048919_n
Blij ei lekker aan het puberen.
16593397_954224371381040_1010933368_o
Trovão was hier doodziek geweest en was op deze foto redelijk aan het herstellen. Wat een paniek wanneer hij ziek was.
16652542_954224264714384_739091866_n
We kochten een mooie pet voor hem tegen de zon, hihi.
16652673_954224281381049_1670609413_n
Wat een sjieke hond, mocht regelmatig mee naar de binnenlanden. Een paradijs natuurlijk.
16668015_954224294714381_370851494_o
Weer een paniek moment. Trovão was hier net weer beter. Hij was zo ziek! Overgeven, diarree, oh wat een ellende! Hij was vreselijk uitgedroogd.
16684517_954224274714383_472622074_n
Geen idee meer hoe oud Trovão hier was. Steeds meer mensen leerden hem kennen in Cametá.

trovao-7

trovao-002
Lekker zwemmen in de rivier. Prachtig vond Trovão dat.
trovao-doente
Allemaal kale plekken van de schurft.
trovao-doente-2
Het was niet te voorkomen in Brazilië had Trovão regelmatig schurft. Oh wat was ik dan in paniek. Gelukkig kwam hij er ook weer vanaf.
dsc01995
Trovão kijkt over de rivier “Tocantins” waar we regelmatig zwemmen.

 

dsc00638
Tijdens een wandeling samen met de halfbroer van Trovão, Tigrão. En tevens grote vrienden.

 

3 keer is scheepsrecht? (Deel 1)

De hondenwereld blijft veranderen. 17 jaar geleden ging de hondenwereld voor mij open.

Met volle moed voedde en trainde ik een straat puppy op. En nu? Nu zou ik willen dat ik het over mocht doen.

Maar van fouten leer je, en van informatie halen ook. Maar wat is voor mij goede informatie, waar geloof ik nu in? Wat is een goede band? En waar loop ik tegenaan in mijn trainingen en opvoeding met mijn honden? Is dat herkenbaar? Bestaan er perfecte honden?

 

Mijn naam is Carine Krommendijk en woon op dit moment in Den Haag met mijn twee honden Chico (Shih Tzu) en Camille (Barbet).

 

Na jarenlang in Brazilië te hebben gewoond besloot ik nu alweer 8 jaar geleden dat het tijd was om terug te keren naar Nederland. Nooit durven dromen dat ik een enorme switch zou maken in mijn carrière. Van pedagogisch medewerker en een vaste baan, besloot ik na een burn-out een eigen bedrijf te starten. En wel, met honden!

Voor ik zover was, heb ik heel veel geleerd over honden. Ben ik al heel wat veranderd in methodes en omgang met honden. Het enige dat niet verandert  is mijn grote liefde, passie en bewondering voor deze dieren.

Met alles wat ik geleerd heb vind ik het nu soms moeilijk om bepaalde situaties te zien bij begeleiders en honden. Hebben ze zich ooit ingelezen over honden? Waarom ze bepaald gedrag vertonen? Hoe belangrijk is het dat mensen zich verdiepen in een dier voordat men ze aanschaft? En wat is nou de goede informatie? Want de methodes zijn nogal eens verschillend. De één werkt met straf de ander met belonen en brokjes. En wat is nou eigenlijk beter?

Daarom heb ik het besluit genomen een BLOG te beginnen over mijn ervaringen en leerproces over honden. Het is soms best verwarrend en iedereen heeft een mening. Als je probeert je hond positief op te voeden, zie je mensen kijken: ‘tjonge die mag haar hond wel eens harder aanpakken met dat gedrag”.

De hondenwereld: het is interessant, leuk, leerzaam en soms ook wel een tikkeltje hard.