3 keer is scheepsrecht. (deel 2)

Het is makkelijk oordelen wanneer we mensen met hun hond bezig zien. Maar misschien ontbreekt hem gewoon de kennis?

Graag vertel ik over mijn avonturen in de hondenwereld en hoop hiermee mensen op ideeën te brengen. Mensen uit te leggen waarom ik op een bepaalde manier te werk ga en hoe de wereld voor mij open ging na de opleiding tot kynoligisch instructeur bij Dogvision. Ik ben ervan overtuigd dat we nooit uitgeleerd raken, zeker ook niet op het gebied van honden.

Het is niet zo simpel om te veranderen, makkelijk is het om bij je oude kennis te blijven. Maar moet je niet altijd blijven leren als je een dier neemt? Je inlezen? Dingen veranderen, er is steeds meer kennis. Wie weet waar we over 20 jaar staan met de kennis.

In Brazilië had ik mijn eerste hond. Trovão. Zijn moeder, Lua, wat maan betekend in het Portugees, woonde wel bij mensen thuis, maar zwierf vooral op straat, zo gaat dat in Brazilië. Mensen zijn gek op hun hond, en ook echt wel even verdrietig als deze dood gaat, maar het is toch niet te vergelijken met hoe ik, en velen met mij hier in Nederland, met honden omgaan.

Ik besloot dat ik een pupje wilde uit het nest van deze zwarte teef die ons ooit achterna liep op straat en niet meer weg ging. Ze kreeg om de zoveel tijd een stuk of 6 pupjes. Als ze oud genoeg waren konden mensen de pups gratis op komen halen. Castreren van teefjes of reutjes bestaat niet in dit plaatsje in het noorden van Brazilië. Dus dat fokt vanzelf en er is weinig aan te doen. Zelfs als je je best doet om je loopse teef in huis te houden, vinden honden altijd wel een manier uit om toch bij elkaar te komen. Al is het dwars door een hek.

Het is soms schrijnend om de honden op straat te zien. De één ziet er slechter uit dan de ander. Soms kaal van de schurft. Anderen schuifelend over straat omdat de achterpoten gebroken zijn. Honden die zo mager zijn dat je je afvraagt hoe deze nog kan leven? Je went eraan. Het hoort bij het straat beeld. En wat kun je doen? Het zijn zoveel honden, zoveel katten? Je kunt ze niet redden, en ook de gemeente doet er niets aan. En hoewel de honden niet altijd even leuk behandeld worden, zijn er ook mensen die de honden wat extra’s toegooien. Restjes vlees en botten of wat dan ook. Wanneer een teefje loops is, verzamelen zich allerlei reuen van ver om achter haar aan te gaan. De teef heeft geen rust en de reuen maken ruzie met elkaar. Ook de honden met schurft doen gezellig mee, waardoor de schurft zich lekker kan verspreiden. Regelmatig kom je twee honden tegen die vast aan elkaar zitten. En dan hoop je maar dat mensen ze met rust laten, en niet uit elkaar proberen te halen. Maar meestal kunnen ze rustig hun gang gaan en lopen mensen er omheen.

De pups van Lua groeiden buiten op, in een hok op palen die men voor de pups had gemaakt. De palen waren nuttig, omdat in de regentijd de hele tuin onder water liep. Ze kregen restjes eten en enig contact met mensen was er wel, maar enige vorm van socialisatie door met ze te spelen, speeltjes aan te bieden was er niet. Dat ging vanzelf. Zodra de pups oud genoeg waren, sprongen ze zelf uit de hokken en scharrelden door de tuin. De tuin, was een modderige bende met veel troep wat niet perse veilig was. Sterke pups bleven leven. Minder sterke pups gingen dood en werden begraven. De teef kreeg wel extra eten en op hun manier zorgden ze echt wel goed voor de honden. Als de pups oud genoeg waren trok de teef erop uit en wandelde een rondje buiten zodra ze de kans had te vluchten. Na een tijdje kwam ze terug voor de pups.

Mensen begrijpen maar weinig van honden en ook ik had er weinig verstand van. Als de teef de grens aangaf bij de pups, dan werd de teef gestraft, want het was zielig voor de pups. Hoe kon ze dat nou doen? Ook snapte men niet dat ze de pups op een bepaalde leeftijd niet gewoon lieten drinken, of uren weg bleef. Wat een slechte moeder was het toch! Maar verder bemoeide men er zich weinig mee.  

Toen was het zover: ik koos een hondje uit, de enige bruine uit het nest. Ik had geen idee waar ik op moest letten en ging af op de kleur. (dat weet ik nu wel beter). Ik wilde alleen een reu, Want een teef betekent ook dat je steeds puppy’s hebt.  (Een loopse teef in Cametá uitlaten is verre van grappig. Je krijgt minstens twintig reutjes achter je aan en dat is niet echt rustig wandelen.) Hij zou Trovão heten, wat donder betekent  in het Portugees (Braziliaans). Het was een klein wollig beestje en lekker vrolijk huppelde hij door het huis. Een paar weken later kreeg ik van mijn moeder een boek van Martin Gaus, wat later al heel achterhaald bleek. Met de laatste informatie die ik had van Nederland over honden en hoe Martin Gaus de honden opvoedde, wist ik er verder weinig van. (internet was er toen nog nauwelijks in Cametá). Wat was ik dus blij met het boek, en met veel plezier las ik het en paste ik de oefeningen toe. Gelukkig was de beschrijving vooral positief en met belonen, maar het ging ook nog erg over dominantie en uitkijken dat de hond niet de baas werd.

Op een gegeven moment hoorde ik dat er een dierenarts in de stad was. En omdat hij toch wel kale plekken kreeg besloot ik eens bij hem langs te gaan. Trovão bleek puppy schurft te hebben. Daar kreeg hij iets tegen (echt geen idee wat), wormen, vlooien, teken en ook kon ik hem inenten. Misschien wel de enige hond in Cametá met een enting. Vele honden gaan dood aan Parvo of andere hondenziektes.

Na het wormenmiddel poepte Trovão werkelijk een macaroni drol aan wormen! Vreselijk! Dat zo’n klein beestje zoveel wormen kon hebben. Dit ging een paar dagen door. Zijn vacht werd weer mooi en ook was hij teek en vlooien vrij. Het was een vrolijk hondje, at en dronk goed en de hele dag liep ik met emmers en lappen achter hem aan om de plasjes en poepjes op te ruimen. Mijn hemel hoe kreeg ik die hond ooit zinnelijk?!

Na een paar weken was ik bek en bek af. Ik wilde alles perfect volgens het boekje doen en mensen laten zien wat je allemaal kon met een hond. Ik was de enige in Cametá die met een hond aan de lijn liep. In het boek stond, als de hond buiten zijn behoefte heeft gedaan in plaats van binnen, om dan vooral heel uitbundig blij te reageren. Je zult begrijpen dat ik daar wel enige moeite mee had.

Je moet je voorstellen dat het in Brazilië altijd warm is en dat mensen op straat leven als het ware. Ze zagen mij al staan. Blij om een plasje. Nee daar schaamde ik mij teveel voor.

Al snel kende iedereen op straat Trovão. Doordat hij aan de lijn liep was het vrij opvallend voor mensen en zo werd hij steeds vaker door mensen begroet.

In het boekje van Martin Gaus stond een schema van wanneer je eten moest geven en hoe vaak met dat schema de hond dan een plasje moest doen. Ik hield me er perfect aan, maar oh wat was ik moe. Trovão leerde snel, maar zindelijk worden heeft maanden geduurd. Hij was erg bijterig en in zijn enthousiasme beet hij zelfs eens in mijn neus wat voor een behoorlijke bloedbad zorgde.

En dan, de socialisatie met andere honden. Hoe moest ik dat doen met al die zieke honden? Ik was doodsbang dat mijn hond ook schurft zou krijgen en er net zo ziek uit zou zien als al die straat honden. Er waren vrienden die wel een hond hadden en daar nam ik hem dan regelmatig naar toe. Ze werden bevriend, maar verder liet ik hem vooral niet teveel met andere honden omgaan. Hij zag ze wel en kwam ze tegen op straat, maar zieke honden liet ik niet in de buurt komen. Het gaf best veel stress, want een rondje wandelen was niet makkelijk.  

In het boek stonden ook de basisoefeningen, en hoe ik deze aan moest leren. Om de zit aan te leren moest ik tegen zijn snuitje aanduwen en zodra hij zat enthousiast reageren. En dat deed ik. Het was wel wat lastig, maar het lukte. (Later bleek dat ik verkeerd gelezen had en dat ik op zijn stuitje moest duwen.) Al met al, beiden doe ik niet meer nu ik beter weet.

Maar wat was ik trots, toen ik merkte dat Trovão de oefeningen begon te snappen. Zit, af, blijf. Geweldig! En dat door middel van een boek!

16651439_954224278047716_1822069170_o
Trovão net 8 weken. Hier nog met wormen, schurft, teken en vlooien. Maar ooooh zo’n dotje!
16558965_954224331381044_142029065_n
Lua de moeder van Trovão. In de tuin. Niet bepaald netjes of schoon… (Cametá Pará, Brazilië).
16667733_954224288047715_1007635448_o
Trovão, de eerste dagen bij mij, huppelde vrolijk rond.

 

16558532_954224338047710_622048919_n
Blij ei lekker aan het puberen.
16593397_954224371381040_1010933368_o
Trovão was hier doodziek geweest en was op deze foto redelijk aan het herstellen. Wat een paniek wanneer hij ziek was.
16652542_954224264714384_739091866_n
We kochten een mooie pet voor hem tegen de zon, hihi.
16652673_954224281381049_1670609413_n
Wat een sjieke hond, mocht regelmatig mee naar de binnenlanden. Een paradijs natuurlijk.
16668015_954224294714381_370851494_o
Weer een paniek moment. Trovão was hier net weer beter. Hij was zo ziek! Overgeven, diarree, oh wat een ellende! Hij was vreselijk uitgedroogd.
16684517_954224274714383_472622074_n
Geen idee meer hoe oud Trovão hier was. Steeds meer mensen leerden hem kennen in Cametá.

trovao-7

trovao-002
Lekker zwemmen in de rivier. Prachtig vond Trovão dat.
trovao-doente
Allemaal kale plekken van de schurft.
trovao-doente-2
Het was niet te voorkomen in Brazilië had Trovão regelmatig schurft. Oh wat was ik dan in paniek. Gelukkig kwam hij er ook weer vanaf.
dsc01995
Trovão kijkt over de rivier “Tocantins” waar we regelmatig zwemmen.

 

dsc00638
Tijdens een wandeling samen met de halfbroer van Trovão, Tigrão. En tevens grote vrienden.